Fragmente te perzgjedhura

Soulmind

oNcE...
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

ا’ke ti?
Pse zemrat që nuk ndjejnë frikë kaq inat i mban?
Pse të mos flesh qetësisht midis uqërish, nëse je luan?
Nëse pafrikën e dikujt e quan guxim të tepruar
I bie të jetë budalla dhe s’ka mend për të ndryshuar
Të marrët flasin çfarë dinë e nuk dinë çfarë flasin
Por si quhen ata që me budallenjtë kohën e humbasin?
F.M
 

Marla

VIP
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

BRAVE NEW WORLD

by

Aldous Huxley





Chapter Seventeen

ART, SCIENCE–you seem to have paid a fairly high price for your happiness," said the Savage, when they were alone. "Anything else?"

"Well, religion, of course," replied the Controller. "There used to be something called God–before the Nine Years' War. But I was forgetting; you know all about God, I suppose."
"Well …" The Savage hesitated. He would have liked to say something about solitude, about night, about the mesa lying pale under the moon, about the precipice, the plunge into shadowy darkness, about death. He would have liked to speak; but there were no words. Not even in Shakespeare.
The Controller, meanwhile, had crossed to the other side of the room and was unlocking a large safe set into the wall between the bookshelves. The heavy door swung open. Rummaging in the darkness within, "It's a subject," he said, "that has always had a great interest for me." He pulled out a thick black volume. "You've never read this, for example."
The Savage took it. "The Holy Bible, containing the Old and New Testaments," he read aloud from the title-page.
"Nor this." It was a small book and had lost its cover.
"The Imitation of Christ."
"Nor this." He handed out another volume.
"The Varieties of Religious Experience. By William James."
"And I've got plenty more," Mustapha Mond continued, resuming his seat. "A whole collection of pornographic old books. God in the safe and Ford on the shelves." He pointed with a laugh to his avowed library–to the shelves of books, the rack full of reading-machine bobbins and sound-track rolls.
"But if you know about God, why don't you tell them?" asked the Savage indignantly. "Why don't you give them these books about God?"
"For the same reason as we don't give them Othello: they're old; they're about God hundreds of years ago. Not about God now."
"But God doesn't change."
"Men do, though."
"What difference does that make?"
"All the difference in the world," said Mustapha Mond. He got up again and walked to the safe. "There was a man called Cardinal Newman," he said. "A cardinal," he exclaimed parenthetically, "was a kind of Arch-Community-Songster."
"'I Pandulph, of fair Milan, cardinal.' I've read about them in Shakespeare."
"Of course you have. Well, as I was saying, there was a man called Cardinal Newman. Ah, here's the book." He pulled it out. "And while I'm about it I'll take this one too. It's by a man called Maine de Biran. He was a philosopher, if you know what that was."
"A man who dreams of fewer things than there are in heaven and earth," said the Savage promptly.
"Quite so. I'll read you one of the things he did dream of in a moment. Meanwhile, listen to what this old Arch-Community-Songster said." He opened the book at the place marked by a slip of paper and began to read. "'We are not our own any more than what we possess is our own. We did not make ourselves, we cannot be supreme over ourselves. We are not our own masters. We are God's property. Is it not our happiness thus to view the matter? Is it any happiness or any comfort, to consider that we are our own? It may be thought so by the young and prosperous. These may think it a great thing to have everything, as they suppose, their own way–to depend on no one–to have to think of nothing out of sight, to be without the irksomeness of continual acknowledgment, continual prayer, continual reference of what they do to the will of another. But as time goes on, they, as all men, will find that independence was not made for man–that it is an unnatural state–will do for a while, but will not carry us on safely to the end …'" Mustapha Mond paused, put down the first book and, picking up the other, turned over the pages. "Take this, for example," he said, and in his deep voice once more began to read: "'A man grows old; he feels in himself that radical sense of weakness, of listlessness, of discomfort, which accompanies the advance of age; and, feeling thus, imagines himself merely sick, lulling his fears with the notion that this distressing condition is due to some particular cause, from which, as from an illness, he hopes to recover. Vain imaginings! That sickness is old age; and a horrible disease it is. They say that it is the fear of death and of what comes after death that makes men turn to religion as they advance in years. But my own experience has given me the conviction that, quite apart from any such terrors or imaginings, the religious sentiment tends to develop as we grow older; to develop because, as the passions grow calm, as the fancy and sensibilities are less excited and less excitable, our reason becomes less troubled in its working, less obscured by the images, desires and distractions, in which it used to be absorbed; whereupon God emerges as from behind a cloud; our soul feels, sees, turns towards the source of all light; turns naturally and inevitably; for now that all that gave to the world of sensations its life and charms has begun to leak away from us, now that phenomenal existence is no more bolstered up by impressions from within or from without, we feel the need to lean on something that abides, something that will never play us false–a reality, an absolute and everlasting truth. Yes, we inevitably turn to God; for this religious sentiment is of its nature so pure, so delightful to the soul that experiences it, that it makes up to us for all our other losses.'" Mustapha Mond shut the book and leaned back in his chair. "One of the numerous things in heaven and earth that these philosophers didn't dream about was this" (he waved his hand), "us, the modern world. 'You can only be independent of God while you've got youth and prosperity; independence won't take you safely to the end.' Well, we've now got youth and prosperity right up to the end. What follows? Evidently, that we can be independent of God. 'The religious sentiment will compensate us for all our losses.' But there aren't any losses for us to compensate; religious sentiment is superfluous. And why should we go hunting for a substitute for youthful desires, when youthful desires never fail? A substitute for distractions, when we go on enjoying all the old fooleries to the very last? What need have we of repose when our minds and bodies continue to delight in activity? of consolation, when we have soma? of something immovable, when there is the social order?"
"Then you think there is no God?"
"No, I think there quite probably is one."
"Then why? …"
Mustapha Mond checked him. "But he manifests himself in different ways to different men. In premodern times he manifested himself as the being that's described in these books. Now …"
"How does he manifest himself now?" asked the Savage.
"Well, he manifests himself as an absence; as though he weren't there at all."
"That's your fault."
"Call it the fault of civilization. God isn't compatible with machinery and scientific medicine and universal happiness. You must make your choice. Our civilization has chosen machinery and medicine and happiness. That's why I have to keep these books locked up in the safe. They're smut. People would be shocked it …"
The Savage interrupted him. "But isn't it natural to feel there's a God?"
"You might as well ask if it's natural to do up one's trousers with zippers," said the Controller sarcastically. "You remind me of another of those old fellows called Bradley. He defined philosophy as the finding of bad reason for what one believes by instinct. As if one believed anything by instinct! One believes things because one has been conditioned to believe them. Finding bad reasons for what one believes for other bad reasons–that's philosophy. People believe in God because they've been conditioned to.
"But all the same," insisted the Savage, "it is natural to believe in God when you're alone–quite alone, in the night, thinking about death …"
"But people never are alone now," said Mustapha Mond. "We make them hate solitude; and we arrange their lives so that it's almost impossible for them ever to have it."
The Savage nodded gloomily. At Malpais he had suffered because they had shut him out from the communal activities of the pueblo, in civilized London he was suffering because he could never escape from those communal activities, never be quietly alone.
"Do you remember that bit in King Lear?" said the Savage at last. "'The gods are just and of our pleasant vices make instruments to plague us; the dark and vicious place where thee he got cost him his eyes,' and Edmund answers–you remember, he's wounded, he's dying–'Thou hast spoken right; 'tis true. The wheel has come full circle; I am here.' What about that now? Doesn't there seem to be a God managing things, punishing, rewarding?"
"Well, does there?" questioned the Controller in his turn. "You can indulge in any number of pleasant vices with a freemartin and run no risks of having your eyes put out by your son's mistress. 'The wheel has come full circle; I am here.' But where would Edmund be nowadays? Sitting in a pneumatic chair, with his arm round a girl's waist, sucking away at his sex-hormone chewing-gum and looking at the feelies. The gods are just. No doubt. But their code of law is dictated, in the last resort, by the people who organize society; Providence takes its cue from men."
"Are you sure?" asked the Savage. "Are you quite sure that the Edmund in that pneumatic chair hasn't been just as heavily punished as the Edmund who's wounded and bleeding to death? The gods are just. Haven't they used his pleasant vices as an instrument to degrade him?"
"Degrade him from what position? As a happy, hard-working, goods-consuming citizen he's perfect. Of course, if you choose some other standard than ours, then perhaps you might say he was degraded. But you've got to stick to one set of postulates. You can't play Electro-magnetic Golf according to the rules of Centrifugal Bumble-puppy."
"But value dwells not in particular will," said the Savage. "It holds his estimate and dignity as well wherein 'tis precious of itself as in the prizer."
"Come, come," protested Mustapha Mond, "that's going rather far, isn't it?"
"If you allowed yourselves to think of God, you wouldn't allow yourselves to be degraded by pleasant vices. You'd have a reason for bearing things patiently, for doing things with courage. I've seen it with the Indians."
"l'm sure you have," said Mustapha Mond. "But then we aren't Indians. There isn't any need for a civilized man to bear anything that's seriously unpleasant. And as for doing things–Ford forbid that he should get the idea into his head. It would upset the whole social order if men started doing things on their own."
"What about self-denial, then? If you had a God, you'd have a reason for self-denial."
"But industrial civilization is only possible when there's no self-denial. Self-indulgence up to the very limits imposed by hygiene and economics. Otherwise the wheels stop turning."
"You'd have a reason for chastity!" said the Savage, blushing a little as he spoke the words.
"But chastity means passion, chastity means neurasthenia. And passion and neurasthenia mean instability. And instability means the end of civilization. You can't have a lasting civilization without plenty of pleasant vices."
"But God's the reason for everything noble and fine and heroic. If you had a God …"
"My dear young friend," said Mustapha Mond, "civilization has absolutely no need of nobility or heroism. These things are symptoms of political inefficiency. In a properly organized society like ours, nobody has any opportunities for being noble or heroic. Conditions have got to be thoroughly unstable before the occasion can arise. Where there are wars, where there are divided allegiances, where there are temptations to be resisted, objects of love to be fought for or defended–there, obviously, nobility and heroism have some sense. But there aren't any wars nowadays. The greatest care is taken to prevent you from loving any one too much. There's no such thing as a divided allegiance; you're so conditioned that you can't help doing what you ought to do. And what you ought to do is on the whole so pleasant, so many of the natural impulses are allowed free play, that there really aren't any temptations to resist. And if ever, by some unlucky chance, anything unpleasant should somehow happen, why, there's always soma to give you a holiday from the facts. And there's always soma to calm your anger, to reconcile you to your enemies, to make you patient and long-suffering. In the past you could only accomplish these things by making a great effort and after years of hard moral training. Now, you swallow two or three half-gramme tablets, and there you are. Anybody can be virtuous now. You can carry at least half your morality about in a bottle. Christianity without tears–that's what soma is."
"But the tears are necessary. Don't you remember what Othello said? 'If after every tempest came such calms, may the winds blow till they have wakened death.' There's a story one of the old Indians used to tell us, about the Girl of Mلtaski. The young men who wanted to marry her had to do a morning's hoeing in her garden. It seemed easy; but there were flies and mosquitoes, magic ones. Most of the young men simply couldn't stand the biting and stinging. But the one that could–he got the girl."
"Charming! But in civilized countries," said the Controller, "you can have girls without hoeing for them, and there aren't any flies or mosquitoes to sting you. We got rid of them all centuries ago."
The Savage nodded, frowning. "You got rid of them. Yes, that's just like you. Getting rid of everything unpleasant instead of learning to put up with it. Whether 'tis better in the mind to suffer the slings and arrows of outrageous fortune, or to take arms against a sea of troubles and by opposing end them … But you don't do either. Neither suffer nor oppose. You just abolish the slings and arrows. It's too easy."
He was suddenly silent, thinking of his mother. In her room on the thirty-seventh floor, Linda had floated in a sea of singing lights and perfumed caresses–floated away, out of space, out of time, out of the prison of her memories, her habits, her aged and bloated body. And Tomakin, ex-Director of Hatcheries and Conditioning, Tomakin was still on holiday–on holiday from humiliation and pain, in a world where he could not hear those words, that derisive laughter, could not see that hideous face, feel those moist and flabby arms round his neck, in a beautiful world …
"What you need," the Savage went on, "is something with tears for a change. Nothing costs enough here."
("Twelve and a half million dollars," Henry Foster had protested when the Savage told him that. "Twelve and a half million–that's what the new Conditioning Centre cost. Not a cent less.")
"Exposing what is mortal and unsure to all that fortune, death and danger dare, even for an eggshell. Isn't there something in that?" he asked, looking up at Mustapha Mond. "Quite apart from God–though of course God would be a reason for it. Isn't there something in living dangerously?"
"There's a great deal in it," the Controller replied. "Men and women must have their adrenals stimulated from time to time."
"What?" questioned the Savage, uncomprehending.
"It's one of the conditions of perfect health. That's why we've made the V.P.S. treatments compulsory."
"V.P.S.?"
"Violent Passion Surrogate. Regularly once a month. We flood the whole system with adrenin. It's the complete physiological equivalent of fear and rage. All the tonic effects of murdering Desdemona and being murdered by Othello, without any of the inconveniences."
"But I like the inconveniences."
"We don't," said the Controller. "We prefer to do things comfortably."
"But I don't want comfort. I want God, I want poetry, I want real danger, I want freedom, I want goodness. I want sin."
"In fact," said Mustapha Mond, "you're claiming the right to be unhappy."
"All right then," said the Savage defiantly, "I'm claiming the right to be unhappy."
"Not to mention the right to grow old and ugly and impotent; the right to have syphilis and cancer; the right to have too little to eat; the right to be lousy; the right to live in constant apprehension of what may happen to-morrow; the right to catch typhoid; the right to be tortured by unspeakable pains of every kind." There was a long silence.
"I claim them all," said the Savage at last.
Mustapha Mond shrugged his shoulders. "You're welcome," he said.
 

Marla

VIP
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

DINAKثRITث----Guy De Maupassant


- Gratë? - E po, çfarë gratë? - Ja çfarë. Nuk ka prestigjiatorë më të shkathët se sa ato për të na gënjyer në çdo rast me ose pa motiv, shpesh herë vetëm për kënaqësinë për të të zënë në grackë. Dhe ato gënjejnë me një naivitet të pa besueshëm, me një guxim të jashtëzakonshëm, me një delikatesë të pa arritshme. Ato gënjejnë nga mëngjesi në mbrëmje dhe që të gjitha: më të ndershmet, më te sertat e më të arsyeshmet. Por, shtoj këtu se janë edhe pak të detyruara. Burri sillet gjithnjë me kokëfortësi prej budalla e me kërkesa prej tirani. Ai në shtëpinë e tij imponon në çdo moment gjëra qesharake. Ka shumë manira dhe gruaja ja plotëson duke e mashtruar. Ajo ia bën të besueshme që një gjë koston shumë me qëllim që burri ta kundërshtojë me ulërima duke thënë se koston edhe më shumë. Dhe ajo realizon atë që do me lehtësi duke na hutuar me mënyra primitive, me mëndje të hollë që, kur rastësisht i zbulojmë dredhitë. i ulim supat dhe përsërisim si të shtangur:” Po si nuk e kemi vënë re më parë këtë? ”. Burri që fliste kështu ishte një ish ministër i Perandorisë, konti L.., një burrë i rrahur nga jeta dhe me mendje të lartë. Një grup të rinjsh mbanin veshët ngritur dhe e dëgjonin me vëmendje. Ai vazhdoi të thoshte: - Unë jam gënjyer nga një borgjeze e thjeshtë, në një mënyrë qesharake por dhe shumë mjeshtërore. Do t’ ua tregoj rastin si një këshillë për ta pasur parasysh. Në atë kohë isha ministër i Punëve të Jashtme dhe për çdo mëngjes, e kisha bërë zakon të bëja një shëtitje të gjatë më këmbë në Shans Elise. Ishte një mëngjes aty nga mezi i majit dhe po ecja duke thithur si i pa ngopur aromën e këndshme të gjetheve të porsa çelura. Me kohë kisha vënë re që ndeshja për çdo ditë një grua të adhurueshme, një nga ato krijesat e mrekullueshme që mbahen si simbol i Parisit. E bukur? Po dhe jo? Trup të rregullt? Mbase edhe më të mirë. Belin e kish të ngushtë, shpatullat shumë të drejta ndërsa gjoksin shumë provokues, por unë i preferoj këto kukulla të këndshme për trupin e madh si të Afërditës së Milos. Mandej ato mund të të vërtitin në një mënyrë të pa krahasueshme dhe me të vetmen lëvizje të fytyrës së tyre të t’i çojnë valët e dëshirave deri në palcë. Ajo më dukej sikur më ndiqte me shikim kur isha duke kaluar. Këto lloj grash kanë gjithnjë një të shikuar me diçka që nuk ua kupton kurrë. Një mëngjes e gjeta të ulur në një nga stolat me një libër të hapur në mes të duarve. I kërkova të ulesha pranë saj. Pesë minuta më vonë ishim bërë miq të mirë. Mandej çdo ditë, pas përshëndetjes së zakonshme me buzëqeshje “Mirëdita Zonjë”, “Mirëdita Zotëri”, fillonim bashkëbisedimin. Ajo më tregoi se ishte gruaja e një nëpunësi, që bënte një jetë të trishtuar, me kënaqësi të rralla dhe me preokupacione të shpeshta e njëmijenjë gjëra të tjera. Unë i thashë kush isha, rastësisht apo ndoshta dhe për mburrje. Ajo bëri sikur u befasua me ato të i thashë. Të nesërmen erdhi të më gjente në ministri dhe më pas e bëri një gjë të tillë aq të shpeshtë sa që portierët që tashmë e kishin njohur, i pëshpëritnin njeri tjetrit me emrin që i patën vënë ata vetë:” Zonja Leone”. Unë ia mbarta këtë emër. Gjate tre muajve e takoja ç’do mëngjes pa mu mërzitur aspak, aq shumë dinte të ndryshonte vazhdimisht e t’i lezetonte nazet e përkëdheljet e saj. Por një ditë vura re se sytë e saj kishin qenë të përlotur dhe kishin mbetur gjurmët e lotëve që dëshmonin se diçka e mundonte e dukej si të ishte e zhytur në mendime sekrete. I kërkova, duke iu lutur, të më tregonte ngashërimet e zemrës së saj dhe më në fund më tha si neper dhëmbë:- Unë jam... jam shtatzënë - dhe shpërtheu në vaj. - Ou!, bëra unë një ngërdheshje dhe duhet të isha zverdhur si ndodh gjithnjë në këto lloj njoftimesh. Ju nuk e dini se çfarë efekt të dhimbshëm të shkakton ky lloj njoftimi i një atësie të pa pritur, por do t’i mësoni më vonë këto gjëra. Ndërsa unë i a ktheva duke belbëzuar:- Po.., por ti ke burrë, a nuk është kështu? - Po, por im shoq është në Itali qysh prej dy muajsh të shkuara dhe nuk ka për t’u kthyer edhe për një kohë. Mua më duhej me ç’do kusht të çlirohesha nga kjo përgjegjësi, prandaj i thashë:- Duhet të nisesh e të shkosh menjëherë tek ai. Ajo u skuq deri në rrënjë të flokëve dhe duke i ulur sytë, ma ktheu. - Po.., por, - dhe nuk vazhdoi më tej ose nuk desh ta mbaronte frazën. Unë e kuptova se ç’desh të thoshte dhe me një farë delikatese i vura në dorë një zarf me të hollat që do t’i nevojiteshin për të shkuar aty.

***

Tetë ditë më vonë më shkruante nga Gjeneva. Një javë më pas, mora një letër nga Firencja, mandej nga Livorno, nga Roma e nga Napoli. Ajo më shkruante:” Ndjehem mirë, i dashuri im, por jam shëmtuar. Nuk dua që ti të më shohësh kështu para se kjo të ketë mbaruar, se ti nuk do të më duash më. Im shoq nuk dyshon për asgjë. Meqenëse misioni i tij kërkon që të qëndrojë edhe për shumë kohë në këtë vend edhe unë nuk do të kthehem në Francë veçse pas lindjes. Në krye të tetë muajve, mora nga Venecia një njoftim vetëm me këto fjalë:”ثshtë mashkull.” Pak kohë më vonë, një mëngjes, ajo hyri me vrull në zyrën time, më e freskët, e më e bukur se ndonjë herë dhe u hodh në krahët e mija. Pas kësaj lidhjet tona dashurore rifilluan si dhe më parë. Unë u largova nga ministria;ajo filloi të vinte në shtëpinë time në rrugën Drenel. Shpesh herë më fliste për fëmijën, por unë mezi e dëgjoja. Kjo gjë mua nuk më prekte. Ndërkohë i dhashë asaj një shumë te mirë të hollash duke i thënë:- Vendosi këto para mbi emrin e tij. Kaluan kështu dy vjet dhe ajo gjithnjë e më shumë me këmbëngulje më fliste për vogëlushin, për “Leonen”. Nganjëherë dhe qante. - Ti nuk e do atë, - më thoshte- , nuk do që ta shohësh qoftë edhe një herë të vetme. Sikur ta dish ti sa dhimbje më shkakton kjo mua. Më në fund, një ditë, insistoi shumë që unë t’i premtoja se të nesërmen do të shkoja në Shamps Elise në orën që ajo e nxirrte fëmijën për shëtitje. Por, mua në momentin kur do të dilja nga shtëpia për këtë gjë, më hyri në trup një frikë që më detyroi të ndalesha. Njeriu është i dobët dhe budalla, kush e di se çfarë ndodhi në vonesën time. Mbase kuptova se fillova ta doja atë qenie të lindur prej meje. Fëmija im! ! E pata vënë kapelën në kokë ndërsa dorezat i mbaja në dorë. I përplasa këto të fundit në skrivani, ndërsa kapelën e flaka në një karrige. - Jo, - i thashë vetes, jo, nuk do të shkoj. Do të jetë më mirë kështu. Ndërkohë u hap dera dhe hyri im vëlla. Më pruri një letër anonime që e kish marrë atë mëngjes. Në të shkruhej: “Njoftoni vëllain tuaj, kontin L.., se zonja e rrugës Kasset, po tallet me paturpësi me të. Le të kërkojë të dhëna për të.”Unë nuk kisha folur me askënd për këtë lidhje të vjetër dashurie. Ngela i hutuar dhe ia tregova historinë tim vëllai, nga fillimi deri në fund. Mandej shtova:- Unë nuk do të merrem fare me këtë problem, por ti do të më bësh nder të madh mua në se do informohesh për të. Kur ai u largua për të hetuar unë mendova:përse vallë mund të më gënjejë ajo? Ka dashnorë të tjerë? E ç’rëndësi ka kjo? Ajo është e re, e freskët, e bukur, tjetër gjë unë nuk dua. Ajo më duket më dashuron e përgjithësisht mua nuk më koston shumë. Në të vërtetë nuk më ka marrë mendjen.”Im vëlla u kthye shpejt. Në zyrat e policisë i kishin dhënë informacione të sakta për të shoqin. Ai ishte nëpunës në ministrinë e brendshme, njeri korrekt, i mirëbesuar e i mirëvlerësuar, por i martuar me një grua shumë të bukur, shpenzimet e se cilës ishin pak të ekzagjeruara për pozicionin e saj modest me ato pak të ardhura prej të shoqit. Kjo ishte gjithçka. Im vëlla kish vajtur ta kërkonte në shtëpi por portieria i kish thënë se kish dalë e nuk ndodhej aty. Mandej, po prej saj, por, kundrejt një pagese si frëngu pulën, i kish thënë:“Zonja D... është një grua shumë e mirë dhe burri i saj gjithashtu është burrë i mirë, jo mendjemadh; nuk janë të pasur por, janë bujarë.” Im vëlla për të mësuar diçka më shumë e kish pyetur:- ا’moshë ka tani fëmija e tyre? - Po ata nuk kanë fëmijë, zotëri, - i pat thënë ajo. - Si? Po vogëlushi Leon? - Jo zotëri, e kini gabim. - Po vogëlushi që zonja kish lindur gjatë qëndrimit të saj në Itali dy vite më parë? - Ajo nuk ka qenë kurrë në Itali, zotëri. Ajo nuk është larguar asnjëherë nga shtëpia që prej pesë vjetësh që banon në këtë shtëpi, - kish shtuar ajo më pas. Im vëlla i habitur, i pat bërë edhe ndërhyrje të tjera me karakter hetimi dhe kish mundur t’i shtynte edhe më tej hulumtimet e tij. -Pra, as udhëtim e as fëmijë. Unë isha i trullosur nga sa më kallëzoi ai, por nuk arrita të kuptoja pikësynimet e prapaskenat e kësaj komedie. - Dua të di gjithçka, - i thashë. Do ta ftoj të vijë nesër këtu. Ti do të qëndrosh këtu në zyrë në vendin tim. Nëse ajo ma ka hedhur, do t’i japësh këto dhjetëmijë franga dhe nuk dua ta shoh më, kam filluar të mërzitem shumë.

* * *

E besoni? Një ditë më parë isha mërzitur nga që kisha një fëmijë nga kjo grua, tani që mësova se nuk e kisha më, më irritonte, më poshtëronte, më bënte që të vuaja. U gjenda i lirë, i çliruar nga çdo detyrim, nga çdo shqetësim por... pak i xhindosur. Im vëlla të nesërmen e priste në studion time. Me të mbritur, ajo hyri me vrull, si zakonisht duke vrapuar me krahë hapur, por u ndal menjëherë e tronditur duke parë një të huaj para saj. Ai e përshëndeti duke i kërkuar ndjesë. - Ju kërkoj të falur, zonjë, që më gjeni mua këtu në vend të tim vëllai, por ai më ka ngarkuar të marr ndo shpjegime prej jush dhe se do të hidhërohej shumë po tju pyeste personalisht. Ndërkohë ia nguli asaj sytë dhe i tha ashpër. - Ne tashmë e dimë që ju nuk ki pasur ndonjë fëmijë me tim vëlla. Pas momentit të parë të shtangies, ajo kish rimarrë qëndrimin e saj, ishte ulur dhe e shihte duke buzëqeshur këtë lloj gjykatësi dhe fare thjesht u përgjigj:- Jo, unë nuk kam fëmijë. - Ne dimë që ju nuk keni qenë asnjëherë në Itali. Kësaj here qeshi me gjithë shpirt. - Jo, jo nuk kam qenë asnjëherë në Itali. Atëherë im vëlla i hutuar i tha:- Konti më ka ngarkuar të të them se gjithçka mes tij dhe jush tashmë ka mbaruar dhe të dërgon këto të holla. Ajo mori përsëri një sjellje serioze, i vendosi qetë-qetë të hollat në xhep dhe e pyeti pa të keq:- Pra nuk do ta shoh më kontin? - Jo zonjë. U duk e mërzitur dhe shtoi me një ton të qetë:- Gjynah, e kam dashur shumë. Duke e parë që ajo i merrte kaq qetë gjërat, im vëlla si me të qeshur i tha:- Shiko, mund të më thoni me sinqeritet pse e krijuat gjithë këtë histori te gjatë të fëmijës e të udhëtimit në Itali? Ajo e pa atë e habitur, sikur t’i kish bërë një pyetje prej budallai dhe u përgjigj:- Eh! Kjo, një dinakëri e hollë. Po besoni ju, që një borgjeze e vogël dhe e varfër si unë, do t’ia kish ndalë mbanë të mbante lidhje të tilla për tre vjet me kontin L.., një zotëri të madh, një burrë të modës, të pasur e joshës në se nuk do të përdorte një dinakëri të tillë? Tanimë mbaroi. Kjo gjë nuk mund të zgjaste për gjithnjë. Me çdo mënyrë ia dola për tre vjet. Juve do ta përshëndesni fort nga ana ime. Tha këto dhe u çua më këmbë. Im vëlla e pyeti përsëri:- Po fëmija? A nuk kishit një fëmijë që do ta shihte im vëlla? - Sigurisht, djalin e motrës sime. Ajo ma pruri atë në kohë. Unë vë bast që ajo ju ka njoftuar. - Mirë, po gjithë ato letra nga Italia? Ajo qëndroi për të qeshur me të madhe. - Oh! Ato letra... është një poemë e tërë. Konti nuk ish aspak Ministër i Jashtëm, për asgjë. - Por... mund të ma thoni? - Ky është sekreti im. Nuk dua të komprometoj askënd për këtë. Pas kësaj, duke salutuar me një të qeshur gati si një këngë, doli e qetë nga studioja, si një aktore që kish debutuar rolin e saj.

* * *

Dhe konti L... shtoi si për moral:- Ec e besoju këtyre zoçkave të tilla...
 

NeVertiti

Kohe & Stine
Staff member
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

"Cka atij i pelqente ishte menyra se si ajo kapej pas rrobave te tij, se si ia shtrengonte krahun kur ecte me te, besimi i plote me te cilin ajo jepej dhe qe i pershtatej njeriut brenda tij. Ishte gjithashtu dhe heshtja, qe ia plotesonte ngjashmerine me nje mace, e qe lidhej pas gravitetit qe i jepte puthjeve te saj...
Gjate nates, ai shkonte gishtat mbi mollezat e dalura dhe te ftohta dhe pastaj i ndjente te zhyteshin ne nxehtesine e bute te buzeve te saj..."
- Kamy, Notebooks
 
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

O shpirti im, te mesova te thuash "sot" dhe "atehere" dhe te shperndaje qeshjen ne te gjitha ato qe jane ketu, atje dhe poshte.
O shpirti im, te lirova nga cdo kthine, te shkunda pluhurin, merimangat dhe hijet.
O shpirti im, ta shkula prej teje turpin meskin dhe virtytin e kthinave, dhe te binda te rrija lakuriq para syve diellit.
Me shtrengaten qe e quajne "fryme" u sula mbi detin tend te trazuar, shtyva tej cdo re dhe e mbyta vrasesin, te cilin e quajne "mekat"
O shpirti im, te kam dhene te drejten te thuash "jo!" si shtrengata, dhe te thuash "po!" si qielli i hapur. I qete si drita ti shkon permes shtrengatave mohimtare.
O shpirti im, crrenjosa prej teje cdo bindje, cdo gjunjezim, cdo servilizem.
O shpirti im, te derdha cdo diell dhe cdo nate, cdo heshtje dhe cdo deshire, dhe u rrite si nje trung hardhie me gjinj te fryre e plot bistake rrushi.
O shpirti im, gjithcka te dhashe dhe ne duar s`me ka mbetur me asgje, dhe tani? Dhe tani me thuaj duke qeshur plot melankoli: "Cili nga ne duhet te falenderoje? A nuk duhet te falenderoje dhurimtari marresin e dhurates? Nuk eshte e nevojshme te dhuruarit? A nuk eshte meshire te marrurit?"

Te trembem, kur te kam prane. Te deshiroj, kur me je larg. Ikja jote me josh, kerkimi yt me shtang. Vuaj, por kush nuk vuan nga deshirimi!

Per ty, qe te ndez me ftohtesine, te josh me urrejtjen, te ben per vete me ikjen, te prek thelle me talljen.



Ditoj i Shqiperise.
 

Marla

VIP
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

Kam shije të çuditshme, zakonisht pëlqej ata persona që veshin vetëm shpirtin e tyre. Asgjë tjetër.

Isabel De Santis
 

Marla

VIP
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

"Të kam harruar? Ti je pjesë e ekzistencës time, e vetes time. Ke qenë çdo fjalë që kam lexuar, që kur për herë të parë kam ardhur këtu. Ti ishe kudo; bëje pjesë tek bukuritë që natyra më ofronte: ishe tek lumi, tek velat e anijeve, tek retë, tek drita, tek errësira, tek era, tek pyjet, tek deti, tek rrugët. Ke qenë mishërimi i çdo fantazie të ëmbël të përkundur nga mendja ime. Gurët me të cilët janë ngritur ndërtesat më të qëndrueshme të Londrës, nuk janë më reale e më pak të pashkatërrueshme se duart e tua, të asaj që nuk janë e do të jenë prezenca dhe influenca jote tek unë, këtu e kudo, tani e gjithmonë. Deri në orën e fundit të jetës time nuk mundet perveçse të mbetesh pjesë e shpirtit tim

Charles Dickens
 

Passion

Super Moderator
Staff member
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

O shpirti im, te mesova te thuash "sot" dhe "atehere" dhe te shperndaje qeshjen ne te gjitha ato qe jane ketu, atje dhe poshte.
O shpirti im, te lirova nga cdo kthine, te shkunda pluhurin, merimangat dhe hijet.
O shpirti im, ta shkula prej teje turpin meskin dhe virtytin e kthinave, dhe te binda te rrija lakuriq para syve diellit.
Me shtrengaten qe e quajne "fryme" u sula mbi detin tend te trazuar, shtyva tej cdo re dhe e mbyta vrasesin, te cilin e quajne "mekat"
O shpirti im, te kam dhene te drejten te thuash "jo!" si shtrengata, dhe te thuash "po!" si qielli i hapur. I qete si drita ti shkon permes shtrengatave mohimtare.
O shpirti im, crrenjosa prej teje cdo bindje, cdo gjunjezim, cdo servilizem.
O shpirti im, te derdha cdo diell dhe cdo nate, cdo heshtje dhe cdo deshire, dhe u rrite si nje trung hardhie me gjinj te fryre e plot bistake rrushi.
O shpirti im, gjithcka te dhashe dhe ne duar s`me ka mbetur me asgje, dhe tani? Dhe tani me thuaj duke qeshur plot melankoli: "Cili nga ne duhet te falenderoje? A nuk duhet te falenderoje dhurimtari marresin e dhurates? Nuk eshte e nevojshme te dhuruarit? A nuk eshte meshire te marrurit?"

Te trembem, kur te kam prane. Te deshiroj, kur me je larg. Ikja jote me josh, kerkimi yt me shtang. Vuaj, por kush nuk vuan nga deshirimi!

Per ty, qe te ndez me ftohtesine, te josh me urrejtjen, te ben per vete me ikjen, te prek thelle me talljen.



Ditoj i Shqiperise.


Ditoj i Shqiperise.
Frymezues nga Nietzche sikurse vete deshmon,i thelle,i mprehte,I ASHPERSISE.
Te gjithe shkrimet e tij kane nje lloj filozofie,sikurse dialogon me mbinjeriun e Nietzsche.
E kane akuzuar xhelozet per plagjiature,por ne fund pranojne se Dito nuk ben plagjiature,ai thjesht shkruan,,,,,,,,,,,,,.

Per temen me qe ne kete komunitet s'kish nje teme per filozofin Friedrich Nietzsche po shkepus nje pjese te tij.


A nuk është kjo e çuditshme: unë që jam vetëm një karagjoz dhe poet, pa dashuri, i rrethuar me miq kaq të poshtër, pa para dhe banesë, që endem nga një pension në tjetrin, martir i vuajtjeve të dhimbjes së syve dhe të kokës, e ndiej veten si një mësues i madh i njerëzimit! Edhe më mirë, fatalitet! Parandjenjat e mia lidhur me të mirën dhe të keqen do ta ndryshojnë kursin e historisë, te kësaj historie që po e mbaj mes gishtave sikur dyllë të butë. Unë jam ai që do të diktojë vlerat e reja për njëmijë vjetët e ardhshëm. Këtë askush nuk e kupton, madje as besniku im Peter Gast. “Zarathustrën” ky e sheh si një Bibël të re e në sytë e tij unë jam një Krisht i ri, apo ndoshta e ka lexuar keq urdhërin tim?
Jam dyzet vjeç. Jam i vetmuar dhe çmenduria po më kërcënon, po ia ndiej dorën e ftohtë se si po ma përkëdhel kafkën. Shumë shpejt do ta braktis birin tim për t'u krahasuar me rivalin tim të vetëm, me atë që vazhdimisht e kam dashur dhe urryer, vëllain tim, kopjen time, armikun tim, të quajtur Jezu Krishti. Dy shpëtimtarë do të luftojnë duarthatë: ai, predikuesi i dashurisë dhe unë, Antikrishti i vërtetë, që deklaroj: “Gjithë njerëzit që kam njohur, i urrej në mënyrë të pakufishme, bashkë me ta edhe vetveten!” Nga ky luftim vdekjeprurës, të dy do të dalim të mundur: ai do të humbasë i vrarë mbi Kryq e unë do të vdes i humbur nga vetvetja. Ndoshta krejt do të jetë e kundërta.
Dy shpetimtare do luftojne duarthat(ai predikuesi i dashurise,e une Antikrishti i vertete)!
 

Jetmira

Well-known member
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

E kuqja dhe e Zeza- Stendal

Nje roman eshte nje pasqyre, ku shetisim si ne nje rruge te madhe. Here pasqyron ne syte tuaj kaltersine e qiellit, here llucen e pellgjeve te rruges. Dhe ai qe mban pasqyren ne kurriz do te akuzohet nga ju se eshte imoral! Pasqyra e tij tregon llucen dhe ju akuzoni pasqyren! Akuzoni me mire rrugen e madhe, ku eshte pellgu dhe me shume akoma inspektorin e rrugeve qe e le ujin te qelbet dhe llucen te grumbullohet ne pellg.
(Marr nga nje forum Tjeter)!
 

Jetmira

Well-known member
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

Lexoni, por jo vetem. Beni dashuri, hani lehte, udhetoni, shijoni heshtjen ne nje peisazh magjik, prisni floket, vishuni plot ngjyra, thoni fjale qe nuk keni patur kuraje t'i thoni kurre ne jeten tuaj, dashurohuni me dike qe nuk ju ndan syte dhe rri gojembyllur. Lexoni, por jo vetem. Por lexoni shume ama, dhe nese nuk lexoni shume, lexoni mire.

Fabio Volo
(Marr nga nje forum Tjeter)!
 

Legally_Sweet

Alis volat propriis
Staff member
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

"Sepse unë të dua kështu siç je. Dua të bukurat e të metat e tua, dua buzëqeshjen e zemërimin, dua gëzimin e trishtimin tënd, pranoj kënaqësinë që më jep e dhimbjen që ke brenda vetes, dua shikimin tënd me të cilin mbyll sytë çdo natë, e kërkoj ëndrrën që të jem me ty çdo mëngjes. Nuk kam frikë të pres edhe pse pritja është kaq e gjatë, kam frikë vetëm se një ditë mund të të humbas. Nuk jam penduar për vuajtjen që kam kaluar duke ndier vietet që ikin e shpresën që shuhet për të qenë pranë teje. Nuk jam penduar tek të kam përshëndetur netëve të vona duke shtypur dëshirën për të qenë me ty. Nuk jam penduar që të kam përqafuar me qindra herë duke shtrënguar veten që të mos të të vidhja një puthje. Por jam penduar që nuk të kam thënë më përpara se të dua."
~ E Premte Pasdite
 

Marla

VIP
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

Kur unë të kem ikur nga Rafael Zoehler

Vdekja gjithnjë është një surprizë. Për të gjithë ajo është e papritur. Madje edhe të sëmurët terminalë nuk mendojnë që do të vdesin në një ose dy ditë. Pas një jave mbase. Dhe kjo vetëm kur kjo javë është java tjetër.

Ne nuk jemi kurrë gati. Nuk është kurrë koha e duhur. Dhe kur vjen momenti ti e kupton që s’ke bërë asgjë nga ato që do të doje të kishe bërë. Dhe fundi troket befas dhe është një moment përlotjeje për vejushat dhe mërzie për fëmijët që nuk arrijnë të kuptojnë se çfarë është një ceremoni varrimi (falë Zotit).

Nuk ishte ndryshe me rastin e tim eti. Madje, vdekja e tij ishte edhe më e papritur. Ai iku në moshën 27 vjeçare, e njëjta moshë në të cilën kanë ikur edhe disa muzikantëve të famshëm. Ai ishte i ri. Tepër i ri. Im atë nuk ishte as muzikant as edhe person i famshëm. Kanceri nuk i përzgjedh viktimat e tij. Ai iku kur unë isha i njomë dhe aty unë mësova se çfarë është një varrim. Isha vetëm 8 vjeç e gjysëm, por i madh aq sa duhet që të më mungonte për të gjithë jetën. Po të kishte vdekur më herët nuk do të më kishte lënë kujtime. Nuk do të kisha ndjerë dhimbje. Por nuk do të kisha patur një baba në jetë. Por unë e pata një të tillë.

Unë pata një baba që ishte në të njëjtën kohë i prerë dhe argëtues. Dikush që tregonte një barcaletë para se të më qortonte. Kështu që unë të mos ndihesha keq. Dikush që më puthte në ballë para se të më zinte gjumi. Një zakon që unë e vazhdova me fëmijët e mi. Dikush që më detyroi të bëja tifozllik për të njëjtën skuadër për të cilën bënte edhe ai tifozllik, dhe i cili i shpjegonte gjërat më mirë sesa mamaja ime. A e kuptoni se ç’dua të them? Një baba si ky është dikush që do të të mungojë.

Ai nuk më tregoi asnjëherë se do të vdiste. Madje as edhe kur po lëngonte në shtratin e spitalit i rrethuar nga tubat, ai nuk foli asnjë fjalë. Im atë bëri plane për vitin pasardhës edhe pse e dinte se s’do ta kalonte dot as muajin. Vitin tjetër do të shkonim për peshkim, do të udhëtonim, do të vizitonim vende ku s’kishim qenë ndonjëherë. Viti tjetër do të ishte një vit i mrekullueshëm! Ne jetuam të njëjtën ëndërr.

Unë besoj – dhe për këtë jam i sigurtë – se ai mendonte që kjo do ti sillte fat. Ishte një burrë supersticioz. Mendimi i të ardhmes ishte mënyra për ta mbajtur shpresën gjallë. I poshtri, më bëri të qesh deri në momentin e fundit. Ai e dinte. Ai nuk ma tregoi mua. Ai nuk më pa duke qarë.

Dhe papritur, viti tjetër mbaroi pa filluar ende.

Nëna më mori nga shkolla dhe ne shkuam në spital. Doktori ia komunikoi lajmin me atë ndjeshmërinë e tyre që e kanë humbur me kalimin e viteve. E pashë tek qante. Ajo kishte ushqyer deri në fund një fije shprese. Ashtu si e thashë dhe mëparë, çdo njeri ka. Ndjeva një sëmbim! اfarë do të thoshte kjo? A nuk ishte kjo një sëmundje banale nga ato që mjekët i shërojnë menjëherë? Unë të urreva, baba! U ndjeva i tradhëtuar! Bërtita me inat në spital derisa e kuptova se im atë nuk ishte përqark që të më qortonte. Qava.

Më pas, im atë u bë përsëri im atë. Një infermiere, me një kuti këpucësh nën krah, erdhi të më ngushëllonte. Kutia ishte plote me zarfe të mbyllura dhe me fjali në vend të adresave mbi të. Nuk po e kuptoja ç’po ndodhte. Infermierja më zgjati një letër, e vetmja që ishte jashtë kutisë. “Babai yt më kërkoi të të jepja këtë letër. Ai e kaloi gjithë javën duke shkruajtur këto. Donte që ti ta lexoje. Bëhu i fortë!” – tha ajo. Zarfi shkruante “ Kur të kem ikur”. E hapa…

“Bir! Nëse po e lexon këtë, unë kam vdekur. Të kërkoj ndjesë! Unë e dija që po vdisja. Nuk doja të tregoja ç’do të ndodhte. Nuk doja të të shihja tek qaje. Mesa duket ia dola. Mendoj se dikush që po vdes ka të drejtën që të tregohet pakëz egoist.

Siç mund ta shohësh kam akoma shumë për të të mësuar. Mbi të gjitha ti nuk ja ke idenë për asnjë gjë. Kështu që shkruajta këto letra për ty. Pra, nuk duhet ti hapësh para çastit të duhur. Në rregull? Ky është pakti ynë.

Të dua! Kujdesu për nënën! Ti je burri i shtëpisë tani.

Me dashuri, babi!

Ps. Nuk i kam shkruajtur letra nënës. Asaj i lashë makinën.”

Më bëri të pushoj së qari nga shkrimi i tij i shëmtuar, më qetësoi edhe pse mezi e kuptoja. Më bëri të qesh. Kështu i bënte punët im atë, si shakaja para qortimit.

Ajo kuti u bë gjëja më e shtrenjtë për mua. I thashë nënës të mos e hapte. Ato letra ishin vetëm të miat dhe askush tjetër s’duhej ti lexonte. Unë i memorizova të gjtha momentet për të cilat ishin shkruar ato letra, por u desh kohë që këto momente të ndodhnin. Dhe kështu, unë e harrova kutinë.

Shtatë vite më vonë, pasi u shpërngulëm në një vend tjetër, as nuk ja kisha idenë se ku e kisha lënë kutinë. Nuk e mbaja më mend. Dhe kur nuk e mban më mend diçka do të thotë që s’të intereson. Fakti se të ka humbur në kujtesë s’do të thotë se e ke humbur. Thjesht nuk egziston për momentin.

Dhe kështu ndodhi. Vitet e adoleshencës dhe të dashurit e nënës sime nxitën atë që im atë e kishte paralajmëruar kohë më parë. Nëna ime pati disa të dashur, dhe unë gjithnjë e kuptoja atë. Ajo nuk u martua më. Unë nuk e di pse-në, por më pëlqentë të mendoja se im atë ishte dashuria e jetës së saj. I dashuri i fundit ishte kot fare. Mendoja se ajo po e poshtëronte veten duke u lidhur me të. Ai nuk tregonte fare respekt për nënën. Ajo meritonte dikë më të mirë se sa një burrë të njohur në një bar.

Akoma e mbaj mend shuplakën që ajo më dha kur shqiptova fjalën bar. E pranoj se e meritoja. Këtë e mësova me kalimin e kohës, por në kohën kur më faqja po më përcëllonte nga shuplaka mu kujtua kutia dhe letrat. Dhe mu kujtua një letër e veçantë me mbishkrimin “kur të kesh sherrin më të madh me nënën tënde”.

E ktheva përmbys dhomën për gjetjen e kutisë dhe kjo më solli një tjetër shuplakë. E gjeta kutinë brenda një valixheje mbi dollap. Pashë letrat dhe e kuptova që kisha harruar të hapja “kur të puthësh për herë të parë”. E urreva veten për këtë dhe thashë se ajo të do ishte letra e rradhës për tu hapur. Sipas rradhës në kuti vinte “kur të humbësh virgjërinë”, letër që shpresoja ta hapja sa më shpejt. Natyrisht që gjeta dhe atë që po kërkoja. “Kërkoi të falur”.

“Kërkoi të falur.
Nuk e di përse po ziheni dhe as se kush ka të drejtë. Por njoh nënën tënde. Një ndjesë e ndjerë është mënyra më e mirë për ti dhënë fund kësaj. E kam fjalën për një ndjesë të kërkuar në gjunjë.

Ajo është nëna jote, bir. Ajo të do ty më shumë se çdo gjë tjetër në botë. A e di ti që ajo të lindi në mënyrë natyrale sepse dikush i pati thënë se kjo do të ishte më e mira për ty? A ke parë një grua gjatë lindjes? A të lipset provë më e madhe se kjo? Kërkoji ndjesë! Ajo do të të falë.

Me dashuri, babai!”

Babai im nuk ishte një shkrimtar i shquar, ai ishte thjesht një nënpunës banke. Fjalët e tij patën efekt të fortë te unë. Ato mbartnin më shumë mençuri se sa 15 vitet e jetës time sëbashku. Vrapova drejt dhomës së nënës sime dhe hapa derën. Po qaja ndërkohë, kur ajo ktheu kokën dhe më pa në sy. Edhe ajo po qante. Nuk e mbaj mend çfarë më bërtiti, ndoshta diçka e tillë “ çfarë do?” Ajo që kujtoj është se eca drejt saj me letrën në dorë. E mora në krahë, ndërsa duart zhubrosnin letrën. Ajo më përqafoi dhe heshtja na mbështolli të dyve.

Letra e tim eti e bëri të qeshë pak minuta më vonë. Ne u pajtuam dhe folëm ca kohë për tim atë. Ajo më tregoi për disa nga zakonet e tij më çuditshme si të ngrënët e sallamit me luleshtrydhe. Mu krijua ndjesia sikur ai të ishte ulur ngjitur me ne. Unë, nëna, dhe një copëz babai, një copëz që ai e la për ne në një copë letër. Ndjesi më të bukur s’kishte.

S’kaloi shumë kohë dhe i erdhi radha “kur të humbësh virgjërinë”.

“Urime, bir!

Mos u shqetëso, me kalimin e kohën do të jesh më i zoti. Gjithmonë hera e parë ta shpif. E imja ka ndodhur me një grua të shëmtuar… që për më tepër ishte edhe prostitutë.

Kam frikë se, mund ta pyesësh nënën se çfarë është virgjëria, pasi të kesh lexuar letrën, apo akoma më keq ta lexosh cfarë kam shkruar pa e ditur për çfarë po flas (besoj se e di apo jo?), por ky nuk është problemi im.

Me dashuri, babai!”

Im atë më ndoqi gjatë gjithë jetës. Ishte pranë meje edhe kur nuk ndodhej afër. Fjalët e tij bënë atë që askush s’mundi. Ato më dhanë forcë për të përballur sprova të panumërta në jetë. Ai gjithmonë e gjente mënyrën të më vinte buzën në gaz kur gjërat dukeshin të zymta, apo më qartësonin mendjen gjatë çasteve të inatit.

“Kur të martohesh” më shkaktoi shumë emocione, por jo sa “kur të bëhesh baba”.

“Tani do të kuptosh se çfarë është dashuria e vërtetë, bir. Ti do ta kuptosh sa shumë do ta duash atë shoqen tënde, por dashuria e vërtetë është ajo që do të ndjesh për atë gjënë e vogël, aty. Nuk e di nëse është djalë apo vajzë. Unë jam veçse një i vdekur dhe jo një orakull.

Argëtohu, shijoje këtë moment! ثshtë madhështor! Koha do fillojë të të fluturojë tani, kështu që merr masat që të jesh aty rrotull në çdo moment. Mos humb kurrë asnjë të tillë, nuk do të kthehen. Ndryshoji panolinat, bëji banjo bebit, bëhu një model për fëmijën tënd! Mendoj se ti e ke brumin që duhet për të qenë një baba i mrekullueshëm, ashtu si dhe unë”.

Letra më e dhimbshme që kam lexuar gjatë gjithë jetës time ishte dhe më e shkurtra që im atë më kishte shkruar. Ndërkohë që ai po shkruante ato katër fjalë besoj se ai po vuante po aq sa unë ato momente që unë po jetoja. Mu desh pak kohë, por e hapa: “kur mamaja të të iki”

“Ajo është e imja tani!”

Një shaka! Një klloun i trishtuar e fsheh trishtimin me një buzëqeshje të trukuar. Ishte e vetmja letër që nuk më bëri kurrë për të qeshur.

Gjithmonë i kam mbajtur paktet e bëra me tim atë. Nuk kam lexuar asnjë letër para kohe, me përjashtim të “kur të kuptosh se je gej”, meqë mendova se s’do të vinte momenti kurrë për ta hapur vendosa ta lexoj. Ishe dhe letra më e këndshme.

“ا’të të them? Më vjen mirë që kam vdekur. Tani, përpos shakave, të jesh gjysëm i vdekur më bëri të kuptoj se ne i kushtojmë shumë rëndësi gjërave që s’janë të tilla. A mendon se ndryshon gjë, bir? Mos u bëj budalla, Ji i lumtur!”

Gjithmonë prisja për momentin, për letrën tjetër, për mësimin e rradhës. ثshtë e mrekullueshme se si një 27 vjeçar të mund ti mësojë një zotërie të vjetër 85 vjeçar si unë. Tani gjendem në një shtrat spitali me tuba në hundë dhe fyt nga ky kancer i mallkuar. Gishtat përshkruajnë letrën e zbehtë, të vetmen që se kam hapur. Fjalia “kur të të vijë koha” mezi shquhet në zarf. Nuk dua ta hap. Kam frikë! Nuk dua ta besoj se momenti ka ardhur. E dini që është çështje shprese. Askush nuk e beson se do të vdesë. Ndërsa e hap bëj një frymëmarrje të thellë.

Ckemi, bir! Shpresoj se je një burrë plak tani. E di që kjo letër ka qenë më e lehta dhe e para që shkruajta? Ishte letra që më çliroi nga dhimbja e humbjes tënde. Mendoj se mendja kthellohet kur je afër fundit. ثshtë e lehtë për të folur për vdekjen. Gjatë këtyre ditëve kam menduar për jetën që kam bërë. E pata të shkurtër, por të lumtur. Isha babai yt dhe bashkëshorti i nënës tënde. C’mund të kërkoja më tepër? E lashë veten ta pranonte. Tani bëj edhe ti të njëjtnë gjë. Këshilla ime për ty: Nuk duhet të kesh frikë!

Ps. Më ka marrë malli.
 

Passion

Super Moderator
Staff member
Titulli: Fragmente te perzgjedhura

Alcesti:
“Po, e përgjithshme, gjithë njerëzit i urrej
Disa pse janë të lig, keqbërës sa më s’ka
Të tjerët sepse s’kanë keqardhje për ata
Se u mungon këtyre urrejtja e pashuar
Q’ushqen një shpirt fisnik ndaj vesit të shëmtuar
.... .... ....
Djalli ta marrë, se oh, zemra më pikon gjak
Kur shoh se kundra vesit nuk ngrihemi aspak
Dhe nganjëherë më vjen aq rëndë e aq vështirë
Sa t’i braktis të gjithë, të zhdukem në shkretëtirë”

Filenti:
“Për këto zakone veten s’lipset ta shqetësojmë
Natyrën njerëzore diçka ta mëshirojmë
T’mos shikojmë në prizëm të ngushtë me rreptësi
Po t’ia gjykojmë të metat disi me butësi
Tek njerëzit virtytin ta kërkojmë me masë
Se urtësi e tepërt e bën njeriun të shkasë
Dhe ajo ngurtësi virtytesh e shekujve të shkuar
S’i shkon më kohës sonë, zakonet janë ndryshuar
Sepse çdo gjë tek njerëzit sa vjen e merr zhvillim
Duhet të shkojmë krahas me kohën, pa ngurrim.
Dhe është marri që s’ka të dytë ta krahasosh
Kur do që të përpiqesh botën ta korigjosh
Dhe unë si ti, shoh njëqind gjëra për besë!
اdo ditë që mund të merrnim një tjetër kthesë
Dhe ndonëse në çdo hap mund të ndjej zemërim si ti
Përkundrazi përmbahem, s’tregohem kurrsesi


Skena II
Alcesti:
“Kam një të metë: jam më i sinqertë nga ç’duhet në të vërtetë.”

*
Oronti: “Mua më mjaftojnë të tjerët që dinë t’më vlerësojnë”
Alcesti: “S’kam aftësinë e atyre që bëjnë sikur besojnë
 

NeVertiti

Kohe & Stine
Staff member
Kemi dashur shumë

…se edhe dashuritë vdesin, e shtrenjta ime,
me një gjeth në buzë, me një fjalë shpuzë…

…se edhe deti vdes, e shtrenjta ime,
mbi një erë të trishtuar, nën një shkëmb të vetmuar…

…se edhe vjeshta vdes, e shtrenjta ime,
në një livadh pa bar, në një shteg mërgimtar..

…se edhe ujërat vdesin, e shtrenjta ime,
nëpër mjegull të dendur, nën një re si ëndërr…

…kemi dashur shumë, kemi urryer shumë…
s’kemi si vdesim, e shtrenjta ime.

-cit-
 

jana80

Super Moderator
Staff member
-une e njoha veten fale.... teje, vura re se jam me i mire nga ckam menduar.
-kete e di prej kohesh,prandaj dhe ju dhashurova.
nje bilbil ja mori kenges aty afer,gjethnaja e njome feshferiu nga puhiza ledhatuse.
ai i mori doren dhe ja puthi, pika loti ju duken mbi qepalla.ajo e kuptoj se ai e falenderonte per fjalet e thena , se e dashuronte.ai beri disa hapa heshturazi , pastaj ju afrua dhe u ul.
........
ajo nuk ju pergjigj dhe vetem ciku me dore doren e tij.
ai e kuptoj donethenjen.....
.....
marre nga " dashuri shenjtoresh" lev tolstoi
 

kitrra 123

plak gjufurrak
“Njerëzit më shpirtëror, ashtu sikur më të fortit, e gjejnë lumturinë aty ku të tjerët mund ta gjejnë rrënimin: në labirint, në vështirësit kundër vetes dhe kundër të tjerëve, në eksperimente.

Kënaqësia e tyre është vet – pushtimi: asketizmi bëhet natyra e tyre, nevojë dhe instikt. Për ta, detyrat e vështira janë privilegj; Njohja, formë e asketizmit. Ata janë lloji më i nderuar i njeriut.”

– Friedrich Nietzsche, “Anti-Krishti”
 

NeVertiti

Kohe & Stine
Staff member
Agron Bajraktari.
Ne fillim heshtet. Fjalet mungojne, here nga paaftesia per te perkthyer ndjenjen ne fjale, here nga paaftesia per t'i nxjerre ato ndjenja jashte, e here ngaqe moti eshte me shi, e ne shi s'eshte mire te flitet.
Pastaj thuhet fjala e pare; gjithmone nese jemi me aq fat sa te jete nje fjale e plote. Shpesh eshte thjesht nje mermerime; nganjehere nje pasthirrme. Vetem kur zemra s'mban me, shnderrohet ne klithme.
Fjalia e pare eshte metafore. Metaforat jane shpikja me e arrire e frikacakeve - te thuash te verteten duke ju folur objekteve dhe subjekteve qe ne dukje s'kane te bejne me te verteten.
Se nga merret guximi dhe ja dalim disesi te flasim me shkoqur, e themi ate qe ndiejme e mendojme gati ashtu sic e ndiejme dhe e mendojme, dhe per fat ja dalim ta themi me fjale qe i qendrojne besnik ndjesive dhe mendimeve tona.
Dhe ketu ne ndihemi aq te lumtur, aq ne paqe me veten, sa reagimi yne me natyral eshte te mos flasim me. Ne fund heshtet. Fjalet jane, por nuk jane te nevojshme.
 

Passion

Super Moderator
Staff member
Hapmani burgun-katua,
Nëm-ni ditën plot ndriçim,
Vashën sy-zezë që dua,
Kalin, kresht-ziun t’im!
Unë nusezën e mirë
Do ta puth me ëmbëlsirë,
Do marr kalin e do shkoj
Stepave të fluturoj.


Po dritarja ësht’ e lartë,
Porta me një kyç mizor;
Dhe sy-zeza ndodhet largë,
Në hajatin madhështor;
Mbi blerime kal’ i mirë,
Pa fre, vetë, me dëshirë,
Rend gazmor e lot sa mund,
Bishtin nëpër erë e tund…


Jam i vetëm, s’kam gëzime:
Vetëm muret rrethpërqark,
Një kandil bën pak ndriçime
Me atë zjarr që vdes nga pak;
Veç se prapa aty në derë
Hap i regullt bje përherë;
Natën ec në qetësi
Roja pa përgjegjësi.

M L
 

jana80

Super Moderator
Staff member
Hapmani burgun-katua,
Nëm-ni ditën plot ndriçim,
Vashën sy-zezë që dua,
Kalin, kresht-ziun t’im!
Unë nusezën e mirë
Do ta puth me ëmbëlsirë,
Do marr kalin e do shkoj
Stepave të fluturoj.


Po dritarja ësht’ e lartë,
Porta me një kyç mizor;
Dhe sy-zeza ndodhet largë,
Në hajatin madhështor;
Mbi blerime kal’ i mirë,
Pa fre, vetë, me dëshirë,
Rend gazmor e lot sa mund,
Bishtin nëpër erë e tund…


Jam i vetëm, s’kam gëzime:
Vetëm muret rrethpërqark,
Një kandil bën pak ndriçime
Me atë zjarr që vdes nga pak;
Veç se prapa aty në derë
Hap i regullt bje përherë;
Natën ec në qetësi
Roja pa përgjegjësi.

M L

Me atë zjarr që vdes nga pak;
Veç se prapa aty në derë
Hap i regullt bje përherë;
Natën ec në qetësi
Roja pa përgjegjësi.

...eh kto rojet pa pergjegjesi
naten len ne qetesi!!!
 
Top