• Mirësevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Vargjet ku gjeni veten ne keto momente!

Monique

Staf në FV.AL
Asgjë të keqe nuk mbaj më në shpirt
Edhe armiqtë e mundshëm i kam falur,
Kam falur dhimbjet që më mohuan liritë,
Braktisjet dhe kthimet përfundimisht i kam falur.
Kam falur ata që para sysh më kanë vdekur,
Kam falur ata që vetëm për vete kanë jetuar,
Ata që me shkak pranë meje kanë mbetur,
E që kur mundej pabesisht më tradhëtuan !
Kështu…
Rashë në një paqe të butë e të bindshme,
Ku gjithçka merr natyrshëm të drejtën e saj,
Vazhdoj të dëgjoj vetëm ndërgjegjen time
Kam pranuar edhe veten në mundet ta fal….
 

Desa

Temet Nosce
I love you, even though you don't believe
I love you, even though I can't prove
I love you, even though I can't stop all your pain
I love you, even though you all that I have and you don't see this
I love you, even though you hurt me
I love you, even though you can't hear me saying those words
I love you, even though you accused me of abandoning you
I love you, even though you don't understand I never wanted to leave you alone
I love you, even though you can't see me
I love you, even though you can't feel me I love you, even though you don't know how much I love you at all

B.M. Moon
 

Monique

Staf në FV.AL
Me zemer prape te kujtoj


Po vuaj prapë prej trishtimit,
Me zemër prapë të kujtoj,
Në terr’ e thellë të kujtimit
Fytyrën prapë ta vështroj.
Ajo më ësht’ e paharruar.
Atë e kam përreth përherë
Të largët fort, të pandryshuar
Si yll që ndrit në qiellin sterrë

Fjodor Tjutcev
 

DeliriumMind

The greater your storm, the brighter your rainbow.
Kur te gjej veten, do kerkoj dhe vargjet lol
 

Monique

Staf në FV.AL
Kristal

Ka kohë që s'shihemi dhe ndjej
si të harroj une dalëngadal
si vdes tek une kujtimi yt
si vdesin flokët dhe gjithçka.



Tani kërkoj poshtë e lartë
një vend ku ty të të lëshoj
nje strofë a notë, a një brilant
ku të të lë, të puth, të shkoj.



Në s'të pranoftë asnjë varr
asnjë mermer, a morg kristal
mos duhet vallë prapë të të mbart
gjysëm të vdekur, gjysëm të gjallë.



Në s'gjetsha hon ku të të hedh
do gjej një fushë a një lulnajë
ku butësisht porsi polen
gjithkund, gjithkund të të shpërndajë.



Të të mashtroj ndoshta kështu
dhe të të puth të ik pa kthim
dhe nuk do dine as ne, askush
harrim ish ky a s'ish harrim.


Nje nga perlat e Kadares
 

Legally_Sweet

Ain’t no sunshine when she’s gone
Staf në FV.AL
Më duhet një dashuri
Jo si të tjerat.
Një dashuri imja, ndryshe,
Një dashuri e çmendur shqisash dhe ndjesish.
Ooo… jo e butë, e brishtë,
rrethuar me petale a drita qirinjsh…
Jo, jo…as e rrethuar vargje poemash,
premtimesh plot…
Më duhet një dashuri e pisët – si unë,
Të ketë aty duar dhe fytyra të palara,
Të kete epshe të pashfryra,
Të ketë dhimbje,
zhgënjime ëndrrash të thyera
në qindra mijëra copa…
Të ketë sy fëmijësh që shikojnë trishtueshëm…
dhe kërkojnë…nga ti…
Të ketë…
hi të mbetur dashurish të djegura.
Të ketë ofshama, britma dëshpërimi
njerëzish të mundur nga fati.
Të ketë gjithçka…të ketë…
Dhe zërin e një foshnjeje apo nëne,
Tingullin e qeshjes së tyre,
këtë simfoni të mrekullueshme njerëzore,
të ketë…të ketë…
Adrenalinën e triumfit të së drejtës
E jetës mbi vdekjen…
E të mirës ndaj të keqes…
E përgjegjësisë qe ka të qenurit njeri,
Më duhet një dashuri,
Jo si të tjerat.
Një dashuri imja, ndryshe…
Që s’më lejon të vdes.


Amarildo Pregapuca
 

Desa

Temet Nosce
05123E6E-BAD0-460E-B2E3-C27EBA62EA5C.jpeg

Jo gjithmonë të duhet një plan, ndonjëherë mjafton të marrësh frymmë, të besosh dhe të shohësh çfar do të ndodhë.
 

Marla

Rootless Tree!
Kur ikja larg, drejt teje vija
Kur vija afër, ikja larg
Për dreq më trembte largësia
Dhe afërsia bëhej çark.

As e kuptoja si të desha
Një mjegull pus, një çmenduri
Si një poet që shkruan vjersha
Dhe ndez një shkrepse, i bën hi.

Dhe ndoshta kjo ish dashuria
E çakërdisur kuturu,
Për dreq më trembte largësia
Dhe afërsia gjithashtu.
 

Monique

Staf në FV.AL
Dashuria- Esenin


Dashuria? Ç’më vjen për të qeshur!
Ti më puth: akull unë, akull ti.
Ndjenja ime, për dreq është rreshkur.
Ndjenja jote të çel nuk di.

Ah, në ate zhurëmim sikur t’isha
Si një herë e një kohë, edhe sot
Si çunak në padi të humbisja,
T’ëndërroja me tym ashtu kot.

Të ëndërroja, po veç dicka tjetër
Që as toka, as bari s’e njeh,
Që nuk di si ta quash me emër
se me fjalë dot zemra s’e shpreh
 

Monique

Staf në FV.AL
Nese do te dish te me rrish prane

Nëse do të dish të më rrish pranë,
dhe të mund të jemi të ndryshëm,
nëse Dielli do të na ndriçojë të dy,
pa u mbivendosur hijet tona,
nëse do arrijmë të jemi “Ne”, në mesin e kësaj botë
dhe bashkë në botë, të qajmë, të qeshim, të jetojmë.
Nëse çdo ditë do të zbulojmë se cilët jemi
dhe jo të kujtojmë se cilët ishim,
nëse do të dijmë t’i jepemi njëri-tjetrit
pa e ditur kush do jetë i pari dhe kush i fundit,
nëse trupi yt do të këndojë me timin, se së bashku është gëzimi…
Atëherë do të jetë dashuri
dhe nuk do të ketë qenë e kotë, kjo pritje e gjatë
 

Marla

Rootless Tree!
Nga dashuria që kam për ty,
Mund të të shquaj edhe në mjegull,
Nga dashuria unë ktheva sytë,
Xhind, bohem, djalosh i rregullt.

Nga dashuria në qiell u shtriva,
Me kokë në diell unë fjeta gjatë,
Dhe s’u pendova qe aq të desha,
Ndërmend e kam të të dua prapë.

Nga dashuria ditët e gjata
Në bukë i ktheva dhe gurë tespije,
Me to të gjallë e mbajta shpresën,
Me to sfidova ankthin në pritje.

Nga dashuria në qiell u shtriva,
Me kokë në qiell unë fjeta gjatë,
Dhe s’u pendova që aq të desha
Ndermend e kam të të dua prapë.

Teodor Keko
 
1588705808925.jpeg


O pikë e lotit, margaritar,
Ku vallë ke rënë dhe më je
tretur !?
Mbi cilën buzë të larë në ar,
Që puthje ende nuk ka prekur?!

Unë nuk desha të të prek kot
Nuk desha thjesht, të shuaj etjen
Desha veç që, në një pik lot
Të bje ngadale, aty të tretem
 

Vie

Anavie
IMORALISTI

jo, mos i falendero ata…
…ata që të deshën të mirën
ata që u përpoqën pafund për ty
ata që kur kishe frikë të thanë “guxo!”
ata që të mësuan si të dhurosh lule
por jo përdorimin e thikës
ata që të mohuan të drejtën për të gabuar
ata që pranë të erdhën kur të tjerët kishin shkuar
jo mos i falendero…
ata që të bënë kokën e të rritën
ata me të cilët ndave fëmijërinë
dhe shpirtin ta dehën me gëzimin e tyre
ato që me mëngjese t’i mbushën netët
ndërsa nga djalë ngadalë u bëre burrë
ata që në pëllëmbët e tua qiejt i zbritën
sa herë që zgjasje duart e nuk mund t’i arrije
balonat e tua fillkëputura…
ata që të thanë se duhet të jesh zotëri
edhe mes atyre që Zot nuk kanë
ata që të mësuan të mos përdorësh brrylat
dhe që tjetri është vëllai yt
ata që të thanë se paraja e prish njeriun
dhe varfëria është shenja e të ndershmit
ata që të thanë mos njjih urrejtje
se dashuria zbut edhe të ligun
jo, mos i falendero…
të gënjyen...

bëhu djali i keq i shtëpisë, i rrugës
lagjes, qytetit, më i keqi i gjithë botës
me bukën e përditshme haje turpin
ndryshe në gosti për ty nuk do të ketë vend
do të vdesin ata që të bënë mire
do të vdesin ata që të ndriçuan aresyen
do të vdesin ata që jetën ua nxive
do vdesësh dhe ti
bashkë me të këqinjtë dhe të mirët
prindërit, edukatorët dhe predikuesit
do vdesin edhe ata që u mbajnë mend..
jo, mos i falendero
të gënjyen...

se nderi yt s’vlen as dy lekë, o njeri,
as ndershmëria me të cilën të rritën
do mbetesh në cep të ringut një jetë
me kurrizin mbështetur pas litarëve të lagur
pa u mbrojtur dot nga ata që fort të goditën
dhe mbi altare do të bien të djegur trarët
si dritë e bordellit mbi katedralet
kur te të shkelin me këmbët e tyre të palara
kur të poshtërohesh nga harbutë dhe kodoshë
kur të të qëllojnë pa mëshirë në fytyrë
dhe pasi t’u kesh kthyer faqen tjetër,
do të të kërkojnë edhe bythën…

në emër të kujt do të bëhesh bir i mirësisë
cila dritë hyjnore e jotja do të arrinte të ndriçonte
gjirizet e jetës ku as dritë e diellit s’hyn dot
nuk i ke parë të mirët se si zvarriten rrugës pa fund
gjithnjë në radhë pas një maskarai që lehtësisht
arrin çdo gjë që ti nuk e fiton dot as me mund…
dhe mireqenia e pasuria e tij veç shtohet
makuteria e tij kurrë nuk vdes…
do kalosh nëper të gjithë rrathët e ferrit, njeri,
para se të kuptosh se ndershmëria jote
nuk është virtyt
por ves…

jo, mos i falendero ata
ata që të mësuan të falësh e të mos vjedhësh
e pastaj të dorëzuan te turma e batakçinjve
që të plaçkitën xhepat, ëndrrën, jetën…
ata që të ushqyen me fisnikërinë
edhe ndaj atyre që të çuan në djall
ata që të mësuan të bindesh, por jo të luftosh
ata që të thanë se hamsteri dinjitoz e ka vendin veç në rrotë
ata që të mësuan mirësjelljen dhe jo ligjet e burgut
ata që të thanë që xhungla u përket vetëm bishave
dhe njerëzve veç ungjinjtë e shenjtë
por kjo botë është versioni pa flakë i ferrit, o njeri,
ku një si ty nuk mbijeton dot…

një ditë të fundit kur fundin ke takuar
s’do të kesh përgjigje kur të të pyesin fëmijët
dhe çka falenderove një jetë të tërë
me nofulla të shtrënguara ke për ta mallkuar…
sikur s’jetove kurrë
humbanak do të ikësh
kur jeta të të thotë “shko!”
dhe i lodhur per vdekje
do të mbyllësh sytë
dhe do të ndjehesh keq
nga poema të vonuara
të padobishme si kjo...

artangjyzelhasani
 

Lucifer

Tell me your deepest desire!
IMORALISTI

jo, mos i falendero ata…
…ata që të deshën të mirën
ata që u përpoqën pafund për ty
ata që kur kishe frikë të thanë “guxo!”
ata që të mësuan si të dhurosh lule
por jo përdorimin e thikës
ata që të mohuan të drejtën për të gabuar
ata që pranë të erdhën kur të tjerët kishin shkuar
jo mos i falendero…
ata që të bënë kokën e të rritën
ata me të cilët ndave fëmijërinë
dhe shpirtin ta dehën me gëzimin e tyre
ato që me mëngjese t’i mbushën netët
ndërsa nga djalë ngadalë u bëre burrë
ata që në pëllëmbët e tua qiejt i zbritën
sa herë që zgjasje duart e nuk mund t’i arrije
balonat e tua fillkëputura…
ata që të thanë se duhet të jesh zotëri
edhe mes atyre që Zot nuk kanë
ata që të mësuan të mos përdorësh brrylat
dhe që tjetri është vëllai yt
ata që të thanë se paraja e prish njeriun
dhe varfëria është shenja e të ndershmit
ata që të thanë mos njjih urrejtje
se dashuria zbut edhe të ligun
jo, mos i falendero…
të gënjyen...

bëhu djali i keq i shtëpisë, i rrugës
lagjes, qytetit, më i keqi i gjithë botës
me bukën e përditshme haje turpin
ndryshe në gosti për ty nuk do të ketë vend
do të vdesin ata që të bënë mire
do të vdesin ata që të ndriçuan aresyen
do të vdesin ata që jetën ua nxive
do vdesësh dhe ti
bashkë me të këqinjtë dhe të mirët
prindërit, edukatorët dhe predikuesit
do vdesin edhe ata që u mbajnë mend..
jo, mos i falendero
të gënjyen...

se nderi yt s’vlen as dy lekë, o njeri,
as ndershmëria me të cilën të rritën
do mbetesh në cep të ringut një jetë
me kurrizin mbështetur pas litarëve të lagur
pa u mbrojtur dot nga ata që fort të goditën
dhe mbi altare do të bien të djegur trarët
si dritë e bordellit mbi katedralet
kur te të shkelin me këmbët e tyre të palara
kur të poshtërohesh nga harbutë dhe kodoshë
kur të të qëllojnë pa mëshirë në fytyrë
dhe pasi t’u kesh kthyer faqen tjetër,
do të të kërkojnë edhe bythën…

në emër të kujt do të bëhesh bir i mirësisë
cila dritë hyjnore e jotja do të arrinte të ndriçonte
gjirizet e jetës ku as dritë e diellit s’hyn dot
nuk i ke parë të mirët se si zvarriten rrugës pa fund
gjithnjë në radhë pas një maskarai që lehtësisht
arrin çdo gjë që ti nuk e fiton dot as me mund…
dhe mireqenia e pasuria e tij veç shtohet
makuteria e tij kurrë nuk vdes…
do kalosh nëper të gjithë rrathët e ferrit, njeri,
para se të kuptosh se ndershmëria jote
nuk është virtyt
por ves…

jo, mos i falendero ata
ata që të mësuan të falësh e të mos vjedhësh
e pastaj të dorëzuan te turma e batakçinjve
që të plaçkitën xhepat, ëndrrën, jetën…
ata që të ushqyen me fisnikërinë
edhe ndaj atyre që të çuan në djall
ata që të mësuan të bindesh, por jo të luftosh
ata që të thanë se hamsteri dinjitoz e ka vendin veç në rrotë
ata që të mësuan mirësjelljen dhe jo ligjet e burgut
ata që të thanë që xhungla u përket vetëm bishave
dhe njerëzve veç ungjinjtë e shenjtë
por kjo botë është versioni pa flakë i ferrit, o njeri,
ku një si ty nuk mbijeton dot…

një ditë të fundit kur fundin ke takuar
s’do të kesh përgjigje kur të të pyesin fëmijët
dhe çka falenderove një jetë të tërë
me nofulla të shtrënguara ke për ta mallkuar…
sikur s’jetove kurrë
humbanak do të ikësh
kur jeta të të thotë “shko!”
dhe i lodhur per vdekje
do të mbyllësh sytë
dhe do të ndjehesh keq
nga poema të vonuara
të padobishme si kjo...

artangjyzelhasani
Te ngel hatri po ta "vjedh" une icik kte 🙄
 

Desa

Temet Nosce
.....
Une kam mësuar t'ju jap jet' kujtimeve
Çasteve kur ballin mbaja në prehrin tënd.
Po ku ta kërkoj ëmbëlsin' e hireve
Përpos se tek ti, ku, në c'tjetër vend?
Unë kam mësuar t'ju jap jet' kujtimeve.

Sh. B.
 

Desa

Temet Nosce
Ka diçka në ajër:
tingulli i veçantë
i një premtimi stërmadh
që megjithatë do të mbahet.

Diçka vjen rrotull këtë natë
dhe kush mundet ta dëgjojë është i urtë.
Kush nuk e dëgjon, rrezikon
ta mbajë ende kokën mes shpatullave.

E ndritshme dhe e tejdukshme është koka
dhe nata mbushur zhurma.
i ngrohtë dhe përkëdhelës ajri –
por nëse kokën humb, i pasur do të jesh.

R. GERNHARDT
 

sofia

Antarë i Respektuar
Në mundsh ta ruash arsyen, kur bota humbet fillin
e fajin ty ta hedh dhe vetes t’i besosh,
sa herë tek ti dyshojnë e s’të përfillin
por edhe dyshimet drejt t’i gjykosh…

Në mundsh të rrish në pritje, nga pritja pa u lodhur,
e, kur t’urrejnë, urrejtje mos t’ushqesh,
madje, ndaj shpifjeve të rrish pa folur,
me thjeshtësi, me to pa rënë ndesh…

Poezi nga Rudyard Kipling.
Përktheu Robert Shvarc
 

NGU

Karma has no menu, you get served what you deserve
Kanga e rinisë

Rini, thueja kangës ma të bukur që di!
Thueja kangës sate që të vlon në gji.
Nxirre gëzimin tand’ të shpërthejë me vrull…
Mos e freno kangën! Le të marri udhë.
Thueja kangës, rini, pash syt e tu…
Të rroki, të puthi kanga, të nxisi me dashnu
me zjarrm tand, rini… Dhe të na mbysi dallga
prej ndjenjash të shkumbzueme q’i turbullon kanga.
Rini, thueja kangës dhe qeshu si fëmi
Kumbi i zanit të përplaset për qiellë
dhe të kthejë prap te na, se hyjt ta kanë zili
e na të duem fort si të duem një diell.
Thueja kangës, Rini! Thueja kangës gëzimplote!
Qeshu, rini! Qeshu! Bota asht e jote.

Migjeni
 

Desa

Temet Nosce
Dua tek ti
aventurën e anijes që shkon drejt polit.
Dua tek ti
guximin e lojtarëve të zbulimeve të mëdha.
Dua tek ti gjërat e largëta.
Dua tek ti të pamundurën.
Hyj në sytë e tu si në një pyll
mbushur diell
dhe i djersitur, i uritur, gjithë tërbim,
kam pasionin e gjuetarit
të kafshoj mishin tënd.
Dua tek ti të pamundurën
por jo dëshpërimin.

N. HIKMET
 

Monique

Staf në FV.AL
Po ti kurrë nuk e more mundin…

Ti më kërkoje tek ylli më i ndritshëm i natës,
Më kërkoje te reja më bardhoshe në qiell.
Ti më kërkoje te trëndafili i egër në kopsht.
Më kërkoje te pisha më e lartë në pyll.
Dhe te guaska e gjendur thellë në det.

Por unë nuk isha tek ylli më i ndritshëm.
Nuk isha as te reja më e bardhë.
Nuk isha te trëndafili i egër.
Dhe as te pisha më e lartë.
Nuk isha as te guaska e gjendur thellë në det.

Ku isha? Në zemrën tënde,
e strukur në skutën më të errët.
E lehtë për të më gjetur,
Nëse do të më kishe ndjerë brenda teje.

Po ti kurrë nuk e more mundimin ta bëje…


Stephanie Stoychevska
 

Monique

Staf në FV.AL
Ajo nuk më urreu kurrë dhe kurrë s’më dashuroi!


Ata më patën munduar
Dhe zemëruar sa s’ka,
Disa me dashurinë e tyre,
Me urrejtjen e tyre, disa.

Dhe bukën më patën helmuar,
Më dhanë vrer të pi, ata,
Disa me dashurine e tyre,
Me urrejtjen e tyre, disa.

Po ajo që shumë e më shumë
Më mundoi, zemëroi e trishtoi,
Ajo nuk më urreu kurrë
Dhe kurrë s’më dashuroi.

Hajnrih Hajne
 

Baboon

bobbles bobbles boobles...
Naten neper rruge pa me te voglen drite.

Iki kuturu...

Pa e ditur ku ik!

Neper udhe te ngushta, Me ndjek intuita.
Me pushton trishtimi, E me shterngon frika.

Se di se ku shkoj.
Se di se c'kerkoj.
Se di perse rrugen, Neper terr vrapoj.

Se di perse koha, Me peshtjell mes territ.
Njera kembe ne udhe, Tjetra brenda ferrit.

Naten neper rruge jam ne gjurme vetmie.
Dhe nuk jam fantazem,
Dhe Jo! Dhe jo nuk jam hije!


Jam trishtimi vete , Qe me han se gjalli.
Nje gjallim i vetem qe kalon buze varri.

Se kam jeten time per gjah egersirash.
As eshtrat si desha , ti humb erresirash.

Se desha jeten! Dhe vazhdoj ta dua!
Se di se c'me vret.
Se di c'ndodh me mua...

KOHA! Kjo fantazem qe kthetrat radhaz hapi.
Mua me ndjek prapa,
Mua don t'me kapi.

Mua qe me kot ndjek udhet e shkreta.
Braktisur nga fati, Braktisur nga jeta.

Nje vetmi e mjere qe kerkon nje shprese.
Dije! Koha eshte ndyresi.
Nata eshte e zeze.

Permbi lot trishtimesh, Ashtu permes plage.
Koha eshte vampire.
Vaj! C'kohe injorante!


(c) Gj. Nikolla fundshekull.
 

Monique

Staf në FV.AL
Është natë dhe dhoma u fundos në errësirë,
E vetmja dritëz u venit dhe u shua;
Tani për asgjë s’kam dëshirë,
U drodh çka ishte e shenjtë për mua.

Veçse ka mbetur si mall e kujtim i hershëm
Dhimbja për hirin e të dashurve në varret,
Ndaj në gërmadhat e shpirtit tim të djeshëm
Ende digjen e tymojnë zjarret…
 
Top