Mos abuzoni kurrë me njerëzit e mirë: ata falin, por kur lodhen, largohen pa parë pas

Njerëzit e mirë falin një mijë herë, por kur largohen, nuk kthehen më. Shpesh shoqëria e sotme tenton të përfitojë nga njerëzit e mirë. Ata që tregojnë ndjeshmëri, gatishmëri. Dhe nuk jetojnë sipas interesave të tyre, por e vënë veten në dispozicion të atyre në nevojë. Nga të margjinalizuarit, të përjashtuarit, nga ata që ndoshta bënë disa gabime ose thjesht patën më pak fat se të tjerët.
Në një botë gjithnjë e më të shtrembëruar në vlerat dhe parimet e saj, bëhet më e vështirë të dish se kujt t’i besosh, kujt t’i kërkosh ndihmë. Kë mund të shohësh në sy, duke e ditur se nuk mban maskën e egoizmit apo përfitimit personal.

Njerëzit e mirë
Në botën tonë, besnikëria dhe përkushtimi ndaj të tjerëve përfundojnë si diçka që pengon, sepse ajo që ka vërtet rëndësi është të ngjitësh hapat e rritjes shoqërore, në punë dhe në jetë. Vendosja e vetes në qendër të gjithçkaje është bërë e zakonshme dhe madje konsiderohet e drejtë. Njerëzit e mirë janë ata që luftojnë çdo ditë, pa i humbur kurrë sytë nga të tjerët. Janë ata individë të aftë të ndalen dhe të pyesin nëse gjithçka është në rregull. Janë ata njerëz të gatshëm të sakrifikojnë një orë nga koha e tyre për të dëgjuar një shfryrje ose një ftesë për të ndihmuar. Përballë dhimbjes ata ndalojnë, shtrijnë dorën, ndajnë një buzëqeshje dhe shpresën për një të nesërme më të mirë.

Njerëzit e mirë ndihen pjesë e së tërës, jo individë të angazhuar vetëm në ndjekjen e suksesit dhe përfitimeve të tyre personale. Por kur mbledhin vetëm ftohtësi dhe asnjë mirënjohje, edhe njerëzit e mirë lodhen. Ata nuk marrin hak, nuk bërtasin. Thjesht largohen. Kështu ndarja e tyre bëhet përfundimtare.
Të lëndosh ndjenjat e njerëzive të mirë do të thotë t’i humbasësh ata përgjithmonë. Do të thotë të gjesh veten pa një shpatull ku të mbështetesh ose një dorë të gatshme për të ndarë. Njerëzit e mirë nuk duhet të abuzohen kurrë.
 
Te gjithve na duket vetja qe jemi njerez te mire dhe pavaresisht ndodhive besojme qe kemi te drejte ndonese mund te jemi komplet gabim…pranej asht pak e veshtire te kuptojme dhe te besojme se kush eshte njeri me i mire se ne
 
Te gjithve na duket vetja qe jemi njerez te mire dhe pavaresisht ndodhive besojme qe kemi te drejte ndonese mund te jemi komplet gabim…pranej asht pak e veshtire te kuptojme dhe te besojme se kush eshte njeri me i mire se ne
Kjo eshte Super e vertete! :)

Ne fakt ne te gjithe mendojme se ne jemi ne te drejte, ne bejme mire, ne na abuzojne, tjetri ka fajin , veten e justifikojme per cdo veprim por tek tjetri nuk e bejme, etj etj.. :)

Nejse, une po e them kshu kot ne pergjithsi per ju, se per veten time jam e mire me verte :p hahahhahahaha
 
Kjo eshte Super e vertete! :)

Ne fakt ne te gjithe mendojme se ne jemi ne te drejte, ne bejme mire, ne na abuzojne, tjetri ka fajin , veten e justifikojme per cdo veprim por tek tjetri nuk e bejme, etj etj.. :)

Nejse, une po e them kshu kot ne pergjithsi per ju, se per veten time jam e mire me verte :p hahahhahahaha
Cdo veprim ka disa kendveshtrime dhe neve marrim gjithmone kendveshtrim qe na intereson neve te jete ashtu qe tjetrin ta nxjerrim gabim
 
Njerëzit e mirë falin një mijë herë, por kur largohen, nuk kthehen më. Shpesh shoqëria e sotme tenton të përfitojë nga njerëzit e mirë. Ata që tregojnë ndjeshmëri, gatishmëri. Dhe nuk jetojnë sipas interesave të tyre, por e vënë veten në dispozicion të atyre në nevojë. Nga të margjinalizuarit, të përjashtuarit, nga ata që ndoshta bënë disa gabime ose thjesht patën më pak fat se të tjerët.
Në një botë gjithnjë e më të shtrembëruar në vlerat dhe parimet e saj, bëhet më e vështirë të dish se kujt t’i besosh, kujt t’i kërkosh ndihmë. Kë mund të shohësh në sy, duke e ditur se nuk mban maskën e egoizmit apo përfitimit personal.

Njerëzit e mirë
Në botën tonë, besnikëria dhe përkushtimi ndaj të tjerëve përfundojnë si diçka që pengon, sepse ajo që ka vërtet rëndësi është të ngjitësh hapat e rritjes shoqërore, në punë dhe në jetë. Vendosja e vetes në qendër të gjithçkaje është bërë e zakonshme dhe madje konsiderohet e drejtë. Njerëzit e mirë janë ata që luftojnë çdo ditë, pa i humbur kurrë sytë nga të tjerët. Janë ata individë të aftë të ndalen dhe të pyesin nëse gjithçka është në rregull. Janë ata njerëz të gatshëm të sakrifikojnë një orë nga koha e tyre për të dëgjuar një shfryrje ose një ftesë për të ndihmuar. Përballë dhimbjes ata ndalojnë, shtrijnë dorën, ndajnë një buzëqeshje dhe shpresën për një të nesërme më të mirë.

Njerëzit e mirë ndihen pjesë e së tërës, jo individë të angazhuar vetëm në ndjekjen e suksesit dhe përfitimeve të tyre personale. Por kur mbledhin vetëm ftohtësi dhe asnjë mirënjohje, edhe njerëzit e mirë lodhen. Ata nuk marrin hak, nuk bërtasin. Thjesht largohen. Kështu ndarja e tyre bëhet përfundimtare.
Të lëndosh ndjenjat e njerëzive të mirë do të thotë t’i humbasësh ata përgjithmonë. Do të thotë të gjesh veten pa një shpatull ku të mbështetesh ose një dorë të gatshme për të ndarë. Njerëzit e mirë nuk duhet të abuzohen kurrë.
Empatia në tre gradë:
-Njohje
-Efektive
-E tepërt
Në rastin e temës është zgjuarsi t'a kuptosh që je bërë pjesë e empatisë së tepërt.
Ndaj psikologët e konsiderojnë të dëmshme kush e aplikon. Prandaj bëjnë mirë që largohen, ndryshe do dëmtojnë vetëveten.

Ps. O Maria, vendos burime tema 🤪
 
Empatia në tre gradë:
-Njohje
-Efektive
-E tepërt
Në rastin e temës është zgjuarsi t'a kuptosh që je bërë pjesë e empatisë së tepërt.
Ndaj psikologët e konsiderojnë të dëmshme kush e aplikon. Prandaj bëjnë mirë që largohen, ndryshe do dëmtojnë vetëveten.

Ps. O Maria, vendos burime tema 🤪

Ncuq. Dua te gjobitet forumi per shkelje te copyrights :p
 
Une do te thoja mos abuzojem me asgje , pasi cdo abuzim Joni, diku tjeter sjell trishtim hidherim.. Dhe kurre mos nenvlreso askend ne jet..
 
Top