• Mirësevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Fustani i zi

Istref Haxhillari

ثndrra, përsëritur me të njëjtat pamje, i prishte gjumin Valdet Hoxhës. Sekuencat e përçudnuara shkisnin njëra pas tjetrës si film serial.
…Mugëtira, sterrë e zezë, mbështillte hapësirën. Qielli i varej tokës, derdhte shi majëmprehtë akull të ftohtë. Lumi rrëshqiste me rrapëllimë; përmes ujit të rrëmbyer lundronin pemë, trupa kafshësh dhe njerëzish gjysmë të gjallë. Ulërimat e qenieve që jepnin shpirt thernin hapësirën. Donte të këlthiste, zëri nuk i dilte …
Zgjohej dhe përpiqej ta harronte.
“ثndërr”, thoshte me vete.
I rikthehej punës së përditshme në klinikë. Nga dritarja depërtonte peizazhi i mrekullueshëm i verës. Era e padukshme davariste copëzat e reve, sillte puthjen e lehtë të dallgëve. Uji i qetë dremiste nën qiellin e përhimtë, syprinës së rrafshtë të liqenit pasqyrohej një diell i stërmadh. Nga kopshtet përreth shpërthenin aromat e stinës.
Natyra e përtërirë, peizazhi kapriçioz, klientët largonin ndijesitë; terapia e ditës bënte punën e vet.
Qetësohej.
Sa binte nata, format e lemerishme i çfaqeshin po aq ligështuese. Edhe dita trazohej shpesh nga imazhe të çuditshme. Figurat e ëndrrës kapërcenin dritën. I dukej sikur jetonte pas një muri xhami; mund t’i shihte po nuk mund t’i prekte të tjerët.
I paaftë të jepte shpjegim të arsyeshëm iu hap Martinit.
-Si e shpjegon feja? - e pyeti.
Imami soditi gjatë fytyrën e zverdhur, ku lexohej lirisht brenga.
-Vetëm besimi e shpëton njeriun nga vuajtjet e shpirtit, - i tha krejt i sigurt. - Ti e dëshiron Allahun Valdet, mos ngurro! Duke e njohur islamin shpirti yt do të njohë faljen. Ndihma që të jep feja është e thjeshtë: Jepu me të gjithë barrën që mezi e mban.
Serioz, me paraqitje misterioze, mjekrën e gjatë ngjyrë lajthie, shtjelloi pjesë të filozofisë islame nga sure të Kur’anit dhe hadithet e profetit Muhammed alehis selam. Hoxha i ditur, diplomuar në universitetin teologjik te Bejrutit ( pas dy viteve studimi në fakultetin e mjekësisë së Tiranës ), derdhte pushtetin lehtësues të besimit mbi arsyen e çoroditur.
- Allahu është më pranë njeriut nga damari i qafës së vet. Sado e ngushtë, kjo hapësirë ekziston gjithnjë si ndarje e pakapërcyeshme mes imanencës dhe transhendencës.
Valdeti kundërshtoi lehtë, pa fuqinë e mëparshme të argumentave, zbehur gradualisht. Metafizika: ide e turbullt dhe fluide, e pakonceptuar në përmasa të mjaftueshme.
-Parimi organizues gjendet mes elementeve të universit dhe ligjeve të materjes. Natyra vetëvepruese drejtohet nga rregullsi dhe forca të brendshme.
Shija e diturisë e përpinte.
Pati studjuar filozofët materialistë, anonte nga teoria e vetëmjaftueshmërisë e Fojerbahut dhe Shopenhauerit. Po prej kohësh pikëpyetje kryeneçe e pështjellonin. Dukuri të pashpjegueshme nga arsyeja vinin në dyshim bindjet ateiste.
Edhe logjika e ftohtë e Martinit.
ثndrrat. Imazhet.
Botëkuptimi islam fitonte terren, shpërhapej si ujërat e freskëta në tokën e plasaritur…
Valdet Hoxha ishte natyrë e mbyllur, nuk e jepte veten, acaret e shpirtit i bluante përbrenda në heshtje. E shoqja vinte re ndryshimin e sjelljes; përpëlitjet e dëshpëruara, zgjimin mbytur nga djersë të ftohta, zbehtësinë e fytyrës mëngjeseve.
Murmurimat e tij nuk i thoshin kurrgjë. Fjalët i kishin shteruar.
Kjo e hidhëronte.
Në të vërtetë asaj i shkonte mendja në të tjerë gjëra të liga, që natyrshëm i brengosin gratë e martuara me burra të pashëm.
Mirëpo ishte më keq se aq.
Melita jepte matematikë në një shkollë të mesme. Mbahej mirë. Fytyra ovale e zeshkët, sytë e mëdhenj të kthjellët, trupi i përpjestuar hijshëm i jepnin sensualitet. Kur qeshte i krijoheshin gropëza faqeve, si ndonjë vajze të re. Sjellja, marrëdhëniet në familje dhe me fqinjët të ngrohta, miqësore. E donte të shoqin, po qetësia u prish, bota filloi të lëkundej kur ai praktikoi së pari ritet muslimane.
U kthye në shtëpi i qetë, i kthjelluar.
-Vendosa të hyj në rrugën e Zotit, - i tha Melitës.
Zëri i plumbtë, i trandur e pa ngjyrë, u përplas orendive të dhomës me oshëtimë të zgjatur vajtuese.
-ا’thua! - u habit ajo, - Zotin e respektojmë gjithnjë.
-Kemi jetuar në hava.
-Si gjithë të tjerët, - mezi u dëgjua Melita.
-Jo, - ia ktheu prerë Valdeti.
I vendosur. I prerë.
“Ja ç’na qenka?” mendoi gruaja e sëndisur. Nuk guxoi të shfaqte hapur zemëratën e atij çasti. “Ti sapo ke hyrë në një botë , ku unë nuk ndihem rehat” deshi t’i thoshte, po Valdeti i rëndë, mospërfillës s’i dha rëndësi kundërshtisë së heshtur.
As brengës së gruas.
-Dyzet e pesë vjet larg Allahut dhe Peikamberit alejhis-selam, kohë e gjatë, - vazhdoi i ngrysur. - Padituria gjynah i madh. Ti ende nuk beson, po kjo do të ndodhë më vonë, kur ta kuptosh. Për këtë nuk dyshoj.
Vendimi tingëlloi i pakthyeshëm. Melitës iu duk se imami i zymtë dhe mjekra stërgjatë zaptuan pamjen e mjegulluar të burrit…
Tufa e qimeve bojë hiri mbuloi gjoksin e gjërë të Valdet Hoxhës. Zuri të falej çdo ditë. Më shpesh merrte abdes në xhami, po edhe në shtëpi, klinikë.
-Ju lutem, - u thoshte të sëmurëve, - sa të fal namazin.
Tërhiqej laboratorit, mbushur me koka allçie dhe fragmente nofullash. Formate dhëmbësh, rrjeshtuar sipas madhësisë, zgërdhiheshin rafteve. Klientët mërziteshin, po asnjë nuk u largua.
Dentistit të aftë ia falën lajthitjen formale.
Feja muslimane ushtrohej lirisht. Djem mjekëroshë, kokulur e të sjellshëm, shkëmbeheshin rrugëve të qytetit, përshëndesnin sipas normave të Sheriatit. Nuk përdornin alkool, as duhan. Vali e kishte pirë rakinë dhe, pas çdo seance, natyra e detyronte të ngrihej natën të villte. Vesi, kthimi orëve të vona, grindjet pa shkak morën fund si ngarkesa të panevojshme në rrugën e gjatë.
“Paska edhe të mira”, u ngroh disi Melita.
Mbrëmjeve, pasi falte akshamin, Valdeti rrinte i perënduar, kredhur në mendime të shenjta. Duart i mbante bashkuar, pëllëmbët e hapura përlart, sytë rëndom i drejtonte nga qielli. Më parë gazmor e çakërqejf, tani i zymtë, pëshpëriste gjithnjë diçka të pakuptuar.
“Kopje e hoxhës” sëndisej Melita e pafuqishme të ndryshonte rrjedhën e ngjarjeve. Pamja e mikut të ngushtë të burrit gjithnjë i kishte ngjallur neveri.
Tani shumë më tepër.
Megjithë dëshirën, u bë e paaftë të përshtatej dhe të luante skenarin e mirësjelljes me bindje të vërtetë. Gjithçka që përjetonte: trishtim i mbetur, i ftohtë. Iu nënshtrua fatit, po shpirtin ia ndrydhnin parandjenja të liga.
Natyrisht jo pa arsye.
Valdetin e pushtonin ndjesi të çuditshme. Epokat i zinin vendin njëra-tjetrës porsi pamje, ndriçuar nga shpërthime të shkurtëra vetëtimash. E ardhmja afrohej me krismë të turbullt, e kaluara zbehej shpejt, zhdukej pa kthim.
Verandës së hotel “Boranës” karshi hapësirës kaltëroshe të ujit, pinin kafen e mesditës me Martinin. Zhytur në mendime të thella rrekeshin të zhbironin labirinthet e holla të nënvetëdijes njerëzore. Përmes kaçubeve të luleborës, rrezet e gushtit i përkëdhelnin butësisht. Nga vazot e gjëra si fuçi vinte aroma e krizantemave me bohçet e mëdha dhe petalet e brishta të sapoçelura. Diku gjysmë e fshehur valëzonte me përkëdheli e verdha e tunxhtë dhe e blerta e gjethnajës së një gëmushe të vjetër e të dendur jaseminësh. Pranë saj çuçurisnin të llastuara gjimnazistet.
Në fund të asaj mesdite vajzat gazmore, fytyrëskuqur nga pijet, ia behën plot zhurmë prej katit të dytë të hotelit. Kofshët e drejta zbuluar deri lart, gjinjtë e pjekur nga dielli, gjysmë të nxjerra, sytë e ngjyer dhe vështrimet mikluese i dëshpëruan besimtarët sedërqarë.
Një vajzë e imët me sytë e ujshëm ngjyrë mjalti të errët tërhiqte vëmendjen.
Me lëvizjet e shkujdesura, zhdërvjellësinë, zhurmën.
Martini nuk ia ndau shikimin e pjerrët, si me dy mendje, pastaj u kthye i befasuar.
-Pa shiko!
Vali u nemit. Shembëlltyra e trupëzuar në siluetën përkarshi e trandi. Nadirja, dashuri e humbur nëpër shtigje absurdi, me flokët e kreshpëruar, kupat e vogla të gjinjve, vështrimin çapkën të vëngërt vezulloi e purpurt si dikur në Universitet. Dashuria e hershme u përzje me vajzën përballë.
Era e trëndafiltë fshikulloi mjekrën islame.
Nadirja vinte nga familje besimtarësh. Mes dashurisë hyri shumë shpejt kundërshtia e sertë. Të atin e arrestuan, vajza u internua diku në Myzeqe. Ai nuk mundi t’i çrrënjoste aq lehtë kujtimet; nga ajo kohë dyshonte përherë. Prapa njerëzve dhe dukurive të kohës shihte motive të dhunshme që drejtonin veprimet, sjelljet.
Vazhdoi të përpinte me sy vëngërashen e shkujdesur, që ndillte tërë epsh djemtë. Ajo kundroi e habitur burrin e pashëm me mjekrën e gjatë të murme. Diç i pëshpëriti me buzën në gaz shoqes pranë dhe ai uli kokë i turpëruar.
-Nga që janë të zbuluara, - i tha Martini duke vështruar me keqardhje pjesë sensuale të vajzave, veshur me më të shkurtrit e fundeve dhe më të ngushtat e bluzave. Në ato çaste imami ndihej vërtet i ligështuar.
Valdet Hoxhën e kapërthyen rrëmbyeshëm ndijesitë. I ndodhte shpesh.
E bija mbushte trembëdhjetë vjet asaj vere. Format femërore çelnin gonxhet e para. E kishte vënë re po nuk donte ta besonte: Nesa e tij kapërcente fëmijërinë. Si ta kishte përballë, ndjeu zërin që vinte nga gruaja e rritur brenda saj. Dhe u ftillua.
“Tamam koha” mendoi…
Ndërsa pasditja venitej dhe shpërhapej një muzg ngjyrë ari, çoi në shtëpi fustanin e gjatë me pala bojëhiri. Si të donte të prishte ( apo të plotësonte sipas tij ) paqen e ëmbël dhe harmoninë e natyrës.
-Hixhabi i Nesës, - tha sa më shpejt mundi si të hiqte fashon nga plaga. Pa lënë hapur asnjë shteg. Ashpërsia e shikimit kundërshtonte prerë buzëgazin e ftohtë.
Melita u trondit, shpirti iu shkretua. Me zemrën që gati i dilte vendit nga të rrahurat e forta, e zaptoi paniku dhe toni i zërit doli në mënyrë të pavullnetshme lutje, përgjërim.
-Valdet, nuk më duket ide e mirë.
- Hixhabi e mbron, - ia ktheu ai, duke u përpjekur të dukej sa i përmbajtur po aq
i sinqertë. Dhe duke e patur vështirë të sillej i tillë.
Një pyetje ngriu në fytyrën e Melitës, shënuar nga hidhërimi.
Ishte në kufirin e ngashërimit.
-Mos je e verbër Melita? - zemërimi i tij ngriti kurbën. Ishte plotësisht i bindur se po bënte më të mirën për Nesë.
Me sy të perënduar, tori qetësisht ligjëratën standarte që përfundoi me hadithin e hixhabit të profetit Muhammed alehis selam.
Të njëzetenëntin.
“Ndalimi i uraganit të vesit struket duarve të Allahut. Shthurja morale dhe zbulimi i kurmit janë dy anët e të njëjtit fill.”
Melitës i shterën fjalët dhe reagoi me një shpërthim të papërmbajtur lotësh. E trishtuar.
Aspak e bindur.
Valdeti zgjati dorën e ftohtë, të lagësht, kreu ritin fetar të hixhabit me veprime të përpikta. E bija u bashkua me shoqet e mbuluara. Ajo e adhuronte të atin.
Rrugëve të qytetit barisnin femra veshur kokë e këmbë. Ngjanin me nimfat e Horacit, sinmplex munditiis, ( zbukuruar nga thjeshtësia ). Muzgu i ngadaltë treste ëndrrat, shpresat. Nesa e brishtë, e pafaj, vështronte përreth paksa e habitur.
Njerëzve pothuaj nuk u bënte përshtypje.
Po Melitës së pafuqishme i ra qielli mbi kokë. Natën, zgjuar për një kohë të gjatë, peshoi domethënien e asaj që kishte nisur mbrëmjes, kur i shoqi la mjekër. Lutjet fironin ujëvarave të pikëllimit, kërcënimet e druajtura fashiteshin nën hijen e shenjtëruar të familjes.
U ndje fajtore për heshtjen e saj.
Dobësinë.
Brejtjet e ndërgjegjes mbërritën cakun e trazirave të padurueshme. Mes lotëve mallkoi burrin e nomatisur, abdesat, hixhabin.Në shpirt ndizej revolta e nënës dhe gruas.
-Të ndaloj t’i prishëshs mendjen vajzës, - e kërcënoi Vali kur i pa të bisedonin. Pastaj vështroi përqark i penduar.
Shkelja e përuljes islame i rëndoi gur varur në qafë.
Melita u nënshtrua për herë të dytë, po jeta bëhej çdo ditë më e zbrazët.
-Paski qenë muslimanë të mirë, - i tha mësuesja e kimisë. Me nota të qarta ironie të nënkuptuar. Dhe keqardhjeje.
-Erdhi koha, - uli kokën e pazonja të vazhdonte një bisedë ku i mungonin argumentat dhe e kishte të humbur davanë.
Besonte, po nuk e bindnin rregullat e pakuptimta, që vetëm Zoti nuk mund t’i ngjizte. Hixhabi, zgjedhë e shëmtuar, shpikur nga një shpirt sadist ( ajo e përjashtonte kur’anin ). Ky emër i huaj i llapashitej pareshtur në mendje, linte ndjesi neverie.
Valdeti nuk dukej shumë miqësor.
Emocionalisht ai kishte vdekur, nuk qe më tokësor. Jetonte botën e tij; e brengonin gjithfarë pengesash në rrugën e ndritur të Allahut. Besimtarët ishin misionarët e Islamit. Një pyetje e bezdisshme brente prapaskenën e mendjes dhe përpiqej të gjente mënyrën për ta shtruar sa më natyrshëm. Kërkonte vragë për të shprehur personalitetin e vet fetar, grykëderdhje për bindjen e thellë ndaj Zotit.
Derisa vendosi.
I bindur, i sigurt.
Melita korrigjonte testet e nxënësve, kur ra zilja. Tingëllima, më e zgjatur se zakonisht, i futi dridhmat. Në kuadratin e derës gjysmë të hapur, u duk si zakonisht Valdeti i zbehtë, kufomë. Mbante në dorë një qese plastike, prej së cilës vareshin palat e rrobës me ngjyrë të zezë.
Ajo nuk foli. Qe tepër e brengosur të zemërohej. Brenda vetes nuk gjente më urrejtje. Po nuk mund as ta donte të shoqin. Iu duk i largët, si të mos e kishte njohur kurrë. Soditi gjatë hidhërimin e saj dhe ndjeu demonët e fjetur t’i zgjoheshin, sytë t’i njomeshin.
Në mëngjes u largua bashkë me vajzën.
Fustani i zi dremiste dyshemesë së kuzhinës.
 
Top