• Mirësevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Fundi i komunizmit nisi në 1968-ën

NeVertiti

Kohe & Stine
Staf në FV.AL
Fundi i komunizmit nisi në 1968-ën

Në pranverën e vitit 1968, Praga ishte fari i botës, dhe kur në gusht trupat sovjetike hynë në qytet dhe bota pa të rinjtë çekë dhe sllovakë që hipnin mbi tanke në lotë, duke pyetur “po çfarë bëni?”, ajo ishte dita kur komunizmi goditi mbi veten e tij dhe nuk e mori më kurrë veten.




Nga Bernard Guetta

Duhej një shpjegim: Nga Roma në Meksikë, nga Tokio në Paris, nga Berlini në San Françisko, brezi i viteve gjashtëdhjetë zbriste në sheshe, me një njëkohshmëri të tillë, dhe me kaq shumë pika të përbashkëta, saqë shumë udhëheqës perëndimorë, nuk kishin vonuar të gjenin një fajtor.

“Ka qenë KGB”, mërmërisnin. Në të vërtetë, nuk mund të bënin gabim më të madh, sepse pasoja e parë e viteve gjashtëdhjetë, ishte pikërisht fundi i botës sovjetike.

Rezistenca e Polonisë

Qëndrojmë në vitet gjashtëdhjetë. Në mars të 1968-ës, pesëdhjetë vjet më parë, studentët polakë dhe shumë profesorë kishin dalë në protestë në qytetet më të mëdha të vendit, sepse pushteti komunist kishte ndaluar shfaqjen e “Dziady”, vepër e madhe e Viktor Hygosë polak, Adam Mickievicz.

Me çdo shfaqje të saj, spektatorët më të rinj duartrokisnin me zjarr një tekst që denonconte shtypje cariste, duke u përpjekur qartësisht t’i kundërviheshin shtypjes sovjetike të kohës së tyre. Udhëheqësit e manifestimeve, si Karol Modzelevski, Adam Michnik dhe Jacek Kuron (sa për të përmendur disa) u bënë brenda pak kohësh, arkitektët e opozitës polake dhe më pas intelektualët e Solidarność-it, sindikata e parë e lirë e bllokut sovjetik, lindja e të cilës i parapriu rënies së Murit të Berlinit.

Sovietizmi humbi një pjesë të madhe të aureolës së vet revolucionare, me manifestimet polake të marsit 1968, që bënë të vibronte brezi i viteve gjashtëdhjetë. Por për “socializmin e vërtetë”, siç e quante Pravda, goditja më e fortë erdhi nga اekosllovakia.

Në Pragë, gjithmonë në vitin 1968, shkrimtarët, regjisorët, gazetarët dhe e gjithë inteligjencia kërkonin me forcë një demokratizim, duke mbshtetur numrin 1 të partisë, Alexandre Dubček, i cili kishte ardhur në pushtet pasi partia e tij kishte injoruar destanilizimin e vitit 1956. Pasi kishin humbur shansin 13 vite më herët, komunistët çekosllovakë kishin marrë revanshin dhe kishin shpikur “socializmin me fytyrë njerëzore”, lirinë nën komunizëm, me një guxim dhe kreativitet të tillë, saqë kishin magjepsur të gjithë brezin e viteve gjashtëdhjetë, sovjetikë, amerikanë dhe evropianë.

Në pranverën e vitit 1968, Praga ishte fari i botës, dhe kur në gusht trupat sovjetike hynë në qytet dhe bota pa të rinjtë çekë dhe sllovakë që hipnin mbi tanke në lotë, duke pyetur “po çfarë bëni?”, ajo ishte dita kur komunizmi goditi mbi veten e tij dhe nuk e mori më kurrë veten. / France Inter – Bota.al
 

Loyalty

Anëtar i Nderuar
Faleminderit Nevi per temen e hapur, mbi te gjitha. Ne rastin e Shqiperi-se mund te themi me plot gojen se nuk kemi patur nje '68 si ne vendet e tjera dhe kjo eshte nje ane pozitive ne disa aspekte. Gjithesesi, ajo qe ndodhi ne vendet e Europes Perendimore qe me te vertete nje lloj aktivizimi qe duhej, ishte i nevojshem dhe padyshim ne te mire te kombeve te shtypura. Problemi thelbesor i reagimit ishte menyra se si i u kunderpergjigj shtypjes.
Njerez me premisa zariste ka kudo ne bote, edhe ne vendet me te perparuara europiane, ku minimalisht kerkohet qe secili te jete pjese sa me e sakte e shoqerise dhe perfundimisht bie preh e manive me te uleta njerezore, duke shkaterruar veten mbi te gjitha. Gjithesesi, duke e kthyer tek

"metoda" e pergjigjes, mendoj se reagimi me i sakte ndaj "shtypjes" nuk do ishte ne forme pyetje, por ne forme aksioni i drejperdrejte.

trasferimento.png
 
Top