• Mirësevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Fragmente te perzgjedhura

Marla

I never lose. I either win or learn.
Ah, me mujt’
Me mujt’
me e dashtë
në kohën e tashme,
kryefjalën e mendimeve të mia!
Asgjâ s’i kisha kërkue tjetër gegnishtes tande.

As për tosk’nishten “s’do doja t’ia dija”!

Me mujt’
Me e futë Paskajoren “me dashtë”
në kohën e pa kohë të çdo kohe në “T’due”…
Sa bukur kishte me kénë!

…se
ME DASHTË
pa përcaktue vend
nuk ka nevojë për kohë.
As për folje ndihmëse,
as për fjali t’përbâme.
Duhet vetëm numri njàjës,
mbushë me dashni
Kryefjalë…
UNË,
TI në NJI!

Me mujt’
Me e dashtë
n’gegnisht
t’u‘j e njoftë si gjuhë e jo dialekt
paskajorja kishte me n’a lejue me kénë bashkë gjithmonë.
Me t’dashtë
E me m’dashtë!

Edhe At’ Fishta kishte me n’a bekue…
n’PASKAJORE!


Albina Gjergji
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Për ty…
Por rasat
Më janë ngatërrue
E kohët,
mënyrat po ashtu.

Për shembull…
Emnat më janë
Ba folje
E foljet mbiemra
S’di se ku!
Drue se gaboj, n’se t’them
“Ti. Gjymtyrë kryesore e fjalisë”
Prandej, po hesht ma mirë
Në respekt të gjuhës, edhe gramatikisht.
Unë
Ti.
Bukur
(S)duhena
Larg
Flasim
Udhëtojmë
Dashni
Ncuk “Ajo” !
Ne.
He dreq…
Deshta me ba nji poezi
Për ty
Por rasat
Më janë ngatërrue
E kohët po ashtu.

Albina Gjergji
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Fshiji lotët nanë
Natën, kur kocat
shtrin n’shtrat,
nana jeme mos u ligshto.
S’asht mirë me kja natën!
Edhe pse poshtë
nënkresës tande
flejnë plagët e pashërueme,
mos kjaj…
N’kjoft’se g’jujt
T’dhembin
prej peshës s’kohës
e sytë zgavrra
t’janë bâ jo vetëm prej moshës,
më ço edhe mue,
kjajmë bashkë,
siç m’ke m’sue edhe me dashtë
Sepse… nana jeme
ti e din!
Na bashkë jena mësue
me e nda mallin.
Bashkë jena mësue
me e mbulue hallin
Bashkë
jena mësue edhe kafen me pi,
si dikur, në votër
kur ndizje zjarmin.
Bashkë jena mësue
me u pa gjatë n’sy
e me i thanë njena-tjetrës,
“Zot, çka bâj unë pa TY”(?!)
Nana ime?!
Nigjo…
kur vetëm t’mos jesh,
por vetëm t’ndihesh,
kur t’marrësh me u çue
e me u kujdesë për mue,
mbasi lotët t’i kesh fshi
e kapërdi kocin,
kujtoju shpirtmadhe.
Unë jam mbrenda teje,
fetus i strukun,
gjithmonë n’formë zemre…
Fshiji lotët, nanë.
Se po s’i fshive ti,
unë
kam me t’i puthë…


Albina Gjergji
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Andrrat e babës
Kur isha e vogël,
baba jem thurte shporta andrrash,
t’mbushuna me t’ardhme
për mue.

Pinte kafen turke
nadje herët
e, mbasi numëronte hallet
nji e nga nji,
pa bâ zâ,
e kishte zakon
veç thurte shporta
dëshirash…

T’njajten gjâ
bante përditë,
a thue se,
mbasi
mbaronte shportën
e radhës,
andrrat i ishin realizue!

Nji ditë e thithi aq fort
kafen prej filxhanit,
sa m’çoi prej gjumit
e m’shkputi
prej lojës me kuklla…
E pashë krejt hundë e buzë
e, tuj kalue nëpër duer
fijen e thuprës,
m’qeshi
me nuanca dhimbsunie
si me dashtë me m’thanë:

“M’fal, mor bab’,
por kjo shporta
që kam n’dorë
e që po e thuri
me fije shprese
për ty,
m’përhumbi
E fyti m’u tha
kur m’u kujtue
sesi u këput,
thupra e shportës
që gjyshi yt
dikur
kish bâ për mue.
Për bijen time
ka me qenë
ndryshe,
Koha ka me e ndihmue”!

Baba jem…
Ai andrrimtari
i pandreqshëm,
si e bija e tij sot,
dështimet e ditës
i mbulonte me jorgan n’darkë,
por vetëm
pasi u kishte thanë
“Natën e mirë”
dyerve t’pahapuna
t’miqve pa miq.

Ai kishte duer t’vrazhda,
shpirtin e butë,
zemrën e bardhë,
ftyrën e përvujtë.
Fliste me sytë jeshilë
krejt si ullini mijëravjeçar,
nën degët e t’cilit Jezu Krishti
dikur predikonte sesi duhej qenë
NJERI.

Kur isha e vogël,
baba jem
thurte shporta andrrash
t’mbushuna me t’ardhme
për mue.

Si psalm më përsëritet
në kry dëshira e tij:
“BIJA IME, TI DUHET ME GËZUE!”.



A.Gjergji
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Të artësohesh, të jesh pranë të vërtetës, të jesh pranë dhimbjes, të jesh pranë mendimit, të jesh pranë frymës, të jesh pranë njeriut, të jesh pranë së mirës, të jesh pranë dashurisë, të jesh pranë shpirtit, të jesh pranë gjithçkaje ku rreh impulsi i jetës.

Të shkruash për humnerën e njeriut, t’i japësh zë, ta veshësh me fjalë, e fjalët t’i vendosësh në gojën e një personazhi, e personazhin ta ngjisësh në skenë, e ta ndjekësh me sy dhe të kuptosh se të gjithëve na ndan sipërfaqja, por na bashkon humnera.

Dhe të kompozosh, dhe fjalën ta bësh tingull, e tingulli të marrë udhën për të trokitur tek aorta, për t’i shtuar rrahjet, për të thënë se e vërteta ime është edhe e vërteta jote, se mendimi im është edhe mendimin yt, se drithma jote është edhe drithma ime.

Dhe të pikturosh, të derdhësh mbi kanavacë, një gjendje, një shpirt një ndjesi. T’i japësh ngjyrë jetës dhe ngjyrat e saj t’i shpërndash dhe teksa shumë sy do të derdhen mbi atë peizazh të kuptosh se shumë njerëz në heshtje do të thonë: Ky jam unë dhe kjo është ngjyra ime. Unë nuk jam vetëm.

Dhe të përkthesh në gjuhën tënde, një mendje që ka menduar në tjetër gjuhë, që ka jetuar në tjetër vend për të kuptuar së fundmi se e vërteta në jetë nuk ka kombësi dhe se ne të gjithë nuk jemi qytetarë të një qyteti, por qytetarët e një planeti.

Elona Caslli
 

Legally_Sweet

Ain’t no sunshine when she’s gone
Staf në FV.AL
Duhej të mos ia kisha vënë veshin, - më hapi zemrën një ditë, - lulet nuk duhen dëgjuar kurrë. Duhen soditur e u duhet marrë erë. Ajo imja e bënte tërë planetin të kundërmonte nga era e mirë, por unë s’dita t’i gëzohesha. Puna e kthetrave, që më kishte inatosur aq shumë, duhej, përkundrazi, të më kishte zbutur e të më prekte..”
Dhe m’u rrëfye akoma:
“Atëherë s’munda e nuk dita të kuptoja dot asgjë! Duhej ta kisha gjykuar pas veprave e jo pas fjalëve. Ajo ishte parfumi dhe drita e jetës sime. Dhe, jo, s'duhej ta kisha braktisur kurrë, kurrsesi! Nuk duhej të kisha ikur e ta lija vetëm! Duhej të kisha qenë aq i zoti, sa ta nuhatja dashurinë e saj, qoftë edhe prapa atyre dredhive të saj të mjera e pa të keq. Lulet janë herë-herë kaq kontradiktore! Po thuaj që isha atëherë tepër i ri, pra, dhe nuk dija ta desha si duhej”


Princi i Vogël
 

Ledia

❤ShKoDrAnE.4.eVeR ❤
Lermë t’u marr erë, të thith thellë, pafundësisht, aromën e flokëve të tu, të zhys në to krejt fytyrën si në ujët e një burimi të kristalte e, pastaj, me gishtat e mi t’i shushpuris ato si një shami erëmirë që shpërndan kujtime të ëmbla në eter.
Ah, sikur ti të mund të imagjinoje gjith’ato që unë shoh, gjith’ato që ndjej, gjith’ato që dëgjoj në flokët e tu! Shpirti im lundron mbi parfume si shpirti i të tjerëve në muzikë…
I zhytur mes flokëve të tu, shoh një ëndërr plot anije, vela e direke të cilët musonet i shtyjnë drejt klimash të mrekullueshme, mes detrash pafund, aty ku qielli është tepër blu e deti shumë i thellë, aty ku thithet ajër i parfumuar nga aroma e frutave, barit e lëkurës njerëzore.
Ja, në oqeanin e flokëve të tu shoh një port plot dallgë këngësh melankolike, me njerëz të fortë racash të ndryshme e plot anije lloj-llojesh të cilat lartojnë arkitekturat e tyre të përkryera nenë një qiell të pafund ku prehët një ngrohtësi e përjetshme.
Duke ledhatuar flokët e tu, ndjej ofshamat e lëngatat e dikurshme, të përjetuara shtirë mbi një divan, në dhomëzën e një anije të bukur përkundur nga valët e lehta të molos; aty mes vazo lulesh e amforash freskuese. Mes vatrës së zjarrtë të flokëve të tu, tani thith aromë duhani ekzotik përzier me opium e kallam sheqeri e, ndërkohë, në natën e flokëve të tu, më shfaqet shkëlqimi i pafund i kaltërsive tropikale; mbi brigjet e kadifenjta të flokëve të tu mbushem plot aroma ku ndjej përzier bashkë: bitum, myshk e vaj kokoje. Ah, lermë të kafshoj flokët e tu ! Kur fus gojën mes masës së tyre elastike e rebele, më duket se shijoj kujtimet më të ëmbla!…

Nga poemat në prozë “Le Spleen de Paris”
 

Ledia

❤ShKoDrAnE.4.eVeR ❤
Nga Ada Halilaj

Jo gjithkush ka me të dashtë.
Jo gjithkush ka me pa brenda syve tu.
Jo gjithkush ka me t’i ndërpre përgjigjet e gabume me pyetjet e duhuna.
Jo gjithkush ka me t’i lexu heshtjet, jo gjithkush ka me t’i ngroh duart, jo gjithkush ka me të shtrëngu mbas vetes sikur të ishe e shenjtë dhe e shtrenjtë.

Jo gjithkush ka me luftu për ty siç luftohet për një andërr të pamëshirshme.
Jo gjithkush ka me i mbajt premtimet.
Jo gjithkush ka me të ba dritë në ditët e tua ma të errëta.
Jo gjithkush ka me t’i qetësu djajtë e shpirtit.

Jo gjithmonë në shtratin tand ke me ba dashni me fytyrën e dashnisë; jo gjithmonë e mira ka me të ardh mbrapsht; jo gjithkush ka me të pru paqe.

Jo gjithkush ka me të dashtë për mrekullinë që je e kanë me punu mbi ty si artisti mbi skulpturën e tij, derisa të shohin atë që duan, derisa të të shpërfytyrojnë pa të lanë asgja tanden si kujtim.

Jo gjithkush ka me u tregu njerëzor me ty. Dikush ka me të vra me fjalë, dikush me shikim, dikush tjetër me shpindë të kthyme e dikush me nostalgji. Jeta ka me t’i mbajt mend tana dhimbjet, një për një, e hera herës ka me t’i mbështet mbi komodinë, të dielën në mëngjes, si ilaçet kundër harresës.

Mos mendo se ka me kenë e thjeshtë mbijetesa, dështimi e ringritja.
Përgatitu me humb njerëz, dashni, miq, trena, kujtime, kapëse flokësh e çakmakë cigareje. Përgatitu me mbet vetëm, me u ndi vetëm, me përplas duart mbi mur vetëm, me qa tanë natën e në mëngjes me gënjy se s’din pse i ke sytë e enjtun.

Ke me u thy në miliona mendime e ke me u pa në miliona njerëz, para se me u mbledh me gishtat e tu, në një vend të sigurtë.

Jo gjithkush ka me të dashtë.
Mos i mallko!
Mos mbaj inat!

Pranoje mosdashninë me dinjitet.
Çoju prej tavolinës ku buka të mbet në fyt.
Lene të lirë, lirinë. Lene frikën me të pushtu.
Qëndro e ngulun në tokën që të përket.
Ktheju nga vetja.
Filloju prej aty ku këputesh.
Lidhu rreth forcës tande si rreth një guri në stuhi.

Jo gjithmonë ke me ia dalë.
Ke me pasë ditë të paharrueshme lumturie e ditë që s’do doje të ishin ndal kurrë mbi ty.

S’ka gja.
Nuk ka fund nëse ka frymë.
Nuk ka dimën që zgjat gjithmonë. E një ditë, krejt papritmas, trupi jot ka me u ngroh nën një diell të ri e çdo dhimbje ka me dhimbt pak ma pak… çdo kujtim ka me u largu një pllambë ma larg… çdo plagë ka me u përzi me lëkurën tande, në harmoni të plotë.

S’ka gja.
Bota ka me u ba mirë.
Ti ke me u ba mirë.
Ka me kalu koha e ke me qesh lehtë për çka dikur qaje fort./
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
“Ne ende dridhemi, ende kemi frikë të ndërmarrim hapin e parë, e megjithatë, rritemi. Na udhëheqin shkëndijat e frymëzimit. Natyra nuk hedh poshtë asnjë. Edhe nëse mjedisi apo shoqëria na kthen shpinën, ne përsëri mbetemi në shoqërinë e gjithçkaje të gjallë.
Ji veç i mirë dhe i ndjeshëm dhe do ta arrish të vërtetën e madhe; mbase ajo do të vijë tek ty, jo me anë formulash të ndërlikuara, por nëpërmjet ndjeshmërisë së gëzimit dhe të qetësisë, të cilat, në fund të fundit, përbëjnë vetë thelbin e njohjes. Në qetësinë shpirtërore, njeriu gjen mençurinë…”

– Teodor Drajzer
 

Vvetoni

Larguar
Ja lexues, harroni varret edhe vështroni aty në Shatrivani: Tri zonja a tri zojushe zbresin ngadal për në Ura. Ajo e së djathtës edhe ajo e së majtës, në kostume të Evropës. Veshur mirë, korekt edhe shkelin bukur. Janë dhe të hijëshme. Dhe kanë shumë fisnikëri në ecje dhe në pamje. Po nuk na tërheqin vështrimin përveçse në mënyrë të dytë e të tretë. Sepse midis tyre është një mbretëreshë e veshur me veshjen e vëndit, që çmëndi gjithë Shatrivanin. Dhe çuditem qysh duron e qëndron vendit, në trunxh mbi gur, ky Abdyl Be Frashëri i Lidhjes së Prizrenit…

Mitrush Kuteli
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Të nesërmen në mëngjes, kur u zgjua, ajo e kuptoi që kishte fjetur dhe kjo gjë e çuditi. Esmeralda kishte kohë që nuk flinte. Një rreze gazmore e diellit, që po lindte, hyri nga dritarja dhe i ra asaj në fytyrë. Njëherësh me diellin, në dritare u duk edhe diçka tjetër, që i kalli frikën: fytyra e fatziut Kuazimodo. Padashur ajo i mbylli sytë përsëri. Por më kot.

I dukej sikur edhe përmes qepallave të saj ngjyrë trëndafili po e shihte atë maskë përbindëshi, i cili ishte qorr me një sy dhe i kishte dhëmbët si çataj. Atëherë, ndërsa po i mbante sytë mbyllur, ajo dëgjoi një zë të vrazhdë, që po fliste plot ëmbëlsi: – Mos u trembni, mua më keni mik. Erdha të shihja nëse po flinit. Unë nuk ju bëj ndonjë të keqe në qoftë se vij të shoh nëse flini, apo jo? Ç’punë ju prishet nëse unë rri këtu, kur ju i mbani sytë të mbyllur. Tani po iki.

Shikoni, tani jam prapa murit. Ju mund t’i hapni sytë. Dhe, më i përvajshëm se fjalët, ishte theksimi me të cilin ai i shqiptonte ato. Cigania, e ngashëryer, hapi sytë. Te dritarja nuk kishte asnjeri. Ajo u afrua atje dhe pa gungaçin e shkretë, që ishte strukur në një qoshe të murit, kryeulët dhe i brengosur. Atëherë vajza e mposhti me pahir neverinë që i ngjallte dhe i tha me ngadalë:
– Ejani.

Nga lëvizja e buzëve të saj, Kuazimodo pandehu se ajo po e dëbonte; atëherë ai u ngrit dhe, duke ecur çalë – çalë, u largua kokëvarur, pa guxuar as t’i hidhte Esmeraldës vështrimin e tij, që ishte i mbushur me dëshpërim.
– Ejani, pra!- thirri ajo.
Por ai vazhdoi të largohej. Atëherë vajza doli nga qelia, e arriti atë dhe e zuri për krahu. Kur ndjeu dorën e saj, Kuazimodos i shkuan mornica në trup.

Ai i hodhi asaj një vështrim përgjërues me syrin e tij të vetëm dhe, duke parë se ajo po kërkonte ta afronte, i rrëzëlleu fytyra nga gëzimi dhe përmallimi. Ajo deshi ta fuste në qelinë e saj, por ai u tregua kokëfortë dhe qëndroi te pragu.
– Jo, jo, – ia bëri ai, – bufi nuk mund të hyjë në folenë e laureshës.
Atëherë ajo u ul hijshëm mbi shtrat bashkë me dhinë, të cilën e zuri gjumi te këmbët e saj. Që të dy ndenjën një copë herë pa lëvizur dhe në heshtje: ai duke soditur bukurinë e saj dhe ajo duke u habitur me shëmtimin e tij.

Vajza po zbulonte te Kuazimodo për çdo çast një shëmtim të ri. Vështrimi i saj hidhej prej atyre gjunjëve të shtrembër te shpina gungaçe, prej shpinës gungaçe te syri i vetëm. Ajo nuk arrinte ta kuptonte se si mund të kishte në botë një krijesë kaq të shëmtuar. Por këtë shëmtim e mbulonte një melankoli dhe një butësi aq e madhe, saqë pak nga pak ajo filloi të mësohej me të.

Gungaçi e theu heshtjen i pari:
– Më thatë të kthehesha?
– Po, – iu përgjigj ajo, duke pohuar me kokë. Ai e kuptoi atë pohim me kokë. – Medet!- vazhdoi të thoshte ai si me ngurrim.
–Unë jam… shurdh.
– I shkreti!- thirri vajza me një shprehje plot dashamirësi dhe dhimbsuri. Ai buzëqeshi me hidhërim.
– Si ju duket: vetëm kjo më mungonte, apo jo? Kurse ju jeni kaq e bukur! Në zërin e atij fatziu ndihej një brengë aq e thellë, saqë ciganes nuk i bëri zemra të thoshte asnjë fjalë: le që Kuazimodua as që do ta kishte dëgjuar.
Ai vazhdoi:
– Kurrë s’e kisha ndjerë shëmtimin tim kaq fort sa tani. Kur e krahasoj veten me ju, më vjen keq për veten time, për një përbindësh të mjerë siç jam unë. Pa më thoni: unë ju dukem si ndonjë egërsirë pylli, apo jo? Ju jeni një rreze dielli, një cirkë vese, një këngë bilbili. Kurse unë jam diçka e llahtarshme, as njeri dhe as kafshë; jam një send më i vrazhdë, më i shëmtuar dhe më i përçmuar se një copë gur!
Ai zuri të qeshte dhe asgjë në botë nuk mund të krahasohej me atë të qeshur, që të copëtonte zemrën.


Pjese nga Katedralja e Parisit V.Hygo
 

Desa

Temet Nosce
Dikur ëndërroja të arratisesha nga jeta e zakonshme, por jetën nuk e kisha pasur kurrë të zakonshme. Thjesht nuk e kisha vënë re sa jetë të jashtëzakonshme kisha.

Sekreti i shtëpisë në ishull
 

Vvetoni

Larguar
Jam jotja, më ke, gjithmonë më ke pasur,
mbështetje, frymë, shteg në rrugë pa krye,
Por ti s’e kupton, ngaqë je gomar,
dhe ky është shkaku
që unë të dua tmerrësisht.

Mimoza Ahmeti
 

Desa

Temet Nosce
Më thotë shtëpia ime:
''Mos më braktis pasi këtu banon e kaluara jote''
Më thotë rruga:
''Eja dhe më ndiq, pasi jam e ardhmja jote''.
Dhe unë u them të dyjave, shtëpisë dhe rrugës:
''Nuk kam as të kaluar dhe as të ardhme''.
Nëse do të qëndroj këtu, ekziston një arratisje tek qëndrimi im. Nëse do të iki, ekziston një qëndrim tek arratisja ime. Vetëm dashuria dhe vdekja ndryshon gjithçka,

''Rërë dhe shkumë''
Kahlil Gibran
 

Desa

Temet Nosce
Po të zgjedhim, ne e kemi mundësinë të endemi kuturu nëpër kontinetin e irracionales. Të parrënjë, si farat me push të luleradhiqes, të cilat flladi i lehtë i rastësishëm pranveror i shtyn sa andej-këndej. Megjithatë, në të njejtën kohë mund të mohojmë se ekziston diçka e tillë, si rastësia. Ç`u bë, u bë, ajo që do të ndodhë, sigurisht që ende duhet të ndodhë, e kështu me rradhë. Me fjalë të tjera, të zënë në mes siç jemi, midis “gjithçkaje” që kemi lënë pas dhe “zeros” përpara nesh, ekzistenca jonë është thjesht kalimtare, në të nuk ka as rastësi, as mundësi.

Por, praktikisht, dallimet mes ketyre dy interpretimeve, janë veçse pak. Një situate (siç ndodh rëndom në luften mes interpretimeve) jo shumë ndryshe nga etiketimi i të njejtit ushqim me dy emra të ndryshem.

“Gjuetia e ethshme e deles”
Haruki Murakami
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Kujtesa është e brishtë dhe kohëzgjatja e një jete është shumë e shkurtër, gjithçka ndodh kaq shpejt, saqë nuk arrijmë të shohim marrëdhënien mes ngjarjeve, nuk mundemi të masim pasojat e veprimeve, besojmë në trillimin e kohës, në të tashmen, në të kaluarën, në të ardhmen, por mundet edhe që gjithçka të ndodhë njëkohësisht… për këtë arsye shkruaj, për t’u tallur me kujtesën e keqe…

Isabel Aliende, “Shtëpia e shpirtërave”
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Puthmë, moj e dashur

Puthmë moj e dashur puthmë
Gjer në dhimbje gjer në gjak
S’e duron dot ftohtësirën
Zemra ndezur zjarr e flakë

S’është kupa e përmbysur
Mes gazmorëve për ne
Ti një gjë kupto moj mike
Veç një herë rron mbi dhe
Shih në mes të errësirës
Hënën që shkëlqim vërshon
Sikur t’ish nje korb i verdhë
Përmbi tokë fluturon
Puthmë de se kalbësia
Këngën time ma këndoi
Ka të ngjarë qielli lart
Fundin tim parashikoi
Eh moj forcë që venitesh
Do të vdes kjo s’ka dyshim
Vetëm dua t’i puth mikes
Buzët gjer në fundin tim
Që pa turp edhe pa drojtje
Embëlsisht kur t’ëndërroj
Tok me shushurima vishnjesh
“Jam e jotja” – të jehojë
Që si shkuma përmbi kupë
Drita mos na shuhet ne
Ndaj këndo moj mikja ime
Veç një here rron mbi dhe


Essenin - Puthme moj e dashur
 

Vvetoni

Larguar
Poezi nga Alda Merini


Ki mëshirë për mue
Ki mëshirë për mue që jam larg
e përpëlitem prej braktisjes tande
të kotë,
më ruej si tokën e sheshtë , të shtrieme
ma jep në paqe faljen tande
ose si një qiell i hapun,
që i jep tingull orës dhe ban zhurmë,
mëshirë ki për mue mjerueshëm,
i dashtun,
sepse krejt amëlsueshëm
të due.


***

Buzëqesh grue,
buzëqeshi gjithmonë jetës
ani pse ajo nuk të buzëqesh.
Buzëqeshi dashnive të përfundueme,
buzëqeshi dhimbjeve tueja,
gjithsesi buzëqesh.
Buzëqeshja jote
ka me kenë dritë për udhëtimin tand,
far për marinarët e humbun.
Buzëqeshja jote ka më kenë
puthje nanet,
përplasje flatrash
një rreze dielli për të gjithë.
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Para se të vish
Sillmë tre trëndafil të kuq
Para se të vish
Sillmë një Gishtëz të madh
Sepse duhet të qep zemrën
E më sill një qetësi të gjatë
Të madhe si një Telajo dashurie
Para se të vish
Jepi një shqelm murit përball
Sepse aty brënda është një spiun
Që ka parë në fytyrë dashurinë time
Para se të vish
Mbylle lehtë derën
Dhe nëse unë jam duke qarë
thërrit Violinat më të mira
Para se të vish
Thuamë që tashmë ke ikur
Sepse unë do të trëmbesha
Dhe para se të ikësh
rresht së përshëndeturmi
Sepse unë shumë gjatë nuk do të jetoj.

Alda Merini
 
  • Zemer
Reactions: Vie

Desa

Temet Nosce
Dikujt i shpreh mençuri, një tjetri i shpreh banalitet, deri idiotësi, një i tretë kur fle, duket qesharak. Nuk di nga se vjen; ajo që desha të them është se si në rastin e parë, ashtu edhe në të dytin personi nuk di asgjë. Ka shumë që nuk dinë të qeshin, ndonëse këtu dija s’para hyn në punë; të qeshurit është dhunti, s’ke si e rregullon. Diçka edhe e arrin, duke i mposhtur brenda vetes instinktet e këqija, por fare pak.

Dostojevski “Adoleshenti”
 

Vvetoni

Larguar
Duar… Të tuat…
Delikate. I kam jetuar.
Duart e mençura!
Të buta dhe të forta.
Duart që dinë të veçojnë.
Inteligjente, të mira,
këmbëngulëse, dëshiruese…
Të miat! Janë duar për mua.
Përqafojnë shpirtin tim!
E përkëdhelin.
E dashurojnë…
Duart e mia të ëmbla!…
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Kur ikja larg, drejt teje vija,
kur vija afër ikja larg,
për dreq më trembte largësia
dhe afërsia bëhej çark.

As e kuptoja si të desha,
një mjegull pus, një çmenduri,
si një poet që shkruan vjersha
dhe ndez një shkrepëse dhe i bën hi.

Dhe ndoshta kjo ish dashuria
e çakërdisur kuturu…
Për dreq më trembte largësia
dhe afërsia gjithashtu!
 

Vvetoni

Larguar
Ajo e vogla, tokesorja, imcakja
Mall i brishte e dhimbje universale,
Qe e mbajne gjithe jeten
Duke thene e duke genjyer veten
Se e kemi harruar…
Ajo njerezorja, e duruara, e dhembshura
Eshte ajo qe prêt
Mbeshtetur atje te muri
I çdo dite te neserme.
Eshte ajo dashuria…
- poezi nga Fatos Arapi
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
T’kisha imagjinu në njimilion gjëndje të lira.
Si puhizë e erës qi ngacmon lehtë sytë,
e eshnat e lotëve i shn’drron n’sfungjer.
T’pata kujtue si valë t’deteve
t’kripuna nëpër botë.
Si hanë e plotë ku ujqit
e maleve t’shkretueme
kndonin serenata n’kuisje qi ndillnin tmerr
Dhe pse ti nuk më bëzaje,
imagjinoja miliona citate shprese n’ofshamat e zanit tand t’ngjirun
Aty ku bota bashkonte copëzat e humbuna,
n’mjegullën e frymës tande…

L. Mulaj
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
E humbëm edhe këtë mbrëmje.
Askush nuk na pa të zënë për dore
kur muzgu i kaltër binte mbi botë.

Nga dritarja unë pash’
lodrimin e perëndimit mbi kodrat e largëta.

E pastaj, si një monedhë,
një copëz dielli u përndez në duart e mia.

Të kujtova ty me shpirtin e ndrydhur,
me atë trishtimin që ti ke njohur tek unë.

Ku ishe ti në atë kohë?
Me ç’njerëz?
Çfarë fjalësh u thoshe?
Oh, pse më ndodh kështu: dashuria shpërthen përnjëherësh,
kur jam i trishtuar dhe kur ti je larg?

Libri që marr të lexoj mbrëmjeve më ra nga duart
dhe te këmbët e mia, si një qen i plagosur, u rrotullua perëndia.

Gjithnjë, gjithnjë sapo vjen mbrëmja ti ikën,
deri ku muzgu bredh duke tretur statujat.

Neruda
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Dy buzë të kuqe,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën,
gëzimin ma fikën,
si fantazma hikën
ndër do bota të larta…
Dy buzë si tëpërgjakta,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën
në buzë kur mu njitën
andjet m’i trazuen,
zemrën ma tërbuen,
trurin ma helmuen
e në fund u mërguen…
Dy buzë të kuqe,
bukuri fatale,
të një gruaje stërzane
një pjesë zemre më nxorne,
një pranverë të tanë më morne
dhe gëzimin ma vodhne…
Ato dy buzë të kuqe
dhe dy lote të mija
qenë shenja të dhimbjes,
kur më vrau bukuria...

Migjeni
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Vetja tjetër Artan Gjyzel Hasani


Frymën na zë lëkura jonë,
rritemi më shumë se ç’duhet,
bëhemi dy e më s’na nxë
ai që jemi dhe vetja tjetër
që hijen të njëjtë me ne e lë…
të ndihemi ngushtë brenda trupit
sot s’e dimë kush na bëri,
e mësojmë veç kur ikim
………………………………..
se të vdekurit gjithnjë janë dy,
por varroset vetëm një.
 

kitrra 123

plak gjufurrak
” E ke dashtë, apo jo ?
Ai mori frymë thellë,
“Si me tu përgjigjë? Ajo ishte e çmendun”.
Kaloi dorën ndër flokë.
“Një Zot e di sa e çmendun ishte, çdo ditë ishte grue tjetër.
Herë ishte iniciatore e herë zvarritëse, kur më buzëqeshte nuk kuptoja ma asgja.
Nuk dija as me folë as me mendu ma,
asgja, zero.
Papritë ishte veç ajo.
Ishte e çmendun krejt e çmendun.
Herë jepej e tana e tjera herë ishte e turpshme.
E pasigurtë dhe e vendosun.
E amël dhe arrogante.
Ishte njëmijë gra , por parfumi i saj ishte gjithmonë i njëjti, i pangatërrueshëm.
Ajo ishte e vjetmja siguri e jemja,
më buzëqeshte, e dite që ma hidhte me atë buzëqeshje.
Nganjiherë qante.
Thonë se në ato çaste gratë duen veç një përqafim.
Ajo, jo.
Ajo nervozohej.
Nuk e di ku gjindet tash, por vë bast që asht ende në kërkim të andrrave.
Ishte e marrë, krejt e marrë. Por unë e kam dashtë
si i çmendun.

KultPlus/
Nga Charles Bukowski
Përktheu Arjola Zadrima
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
Koketes (Pushkin)

A mund, kaq verbërisht dhe ju,
Si dhe Anesja të besonit?
Ne ç’libër vallë e gjetët, ku,
Se vdes nga zjarri vagabondi?
Dëgjoni: mbushët tridhjete vjet,
Po, tridhjetë vjet dhe pak më shumë;
Un’ mbi njëzetë, por në jetë
Kam qënë zgjuar, jo në gjumë:
S’më prek betimi qesharak
Dhe djallëzitë m’u mërzitën;
Por edhe juve jo më pak
Besoj ju lodhën tradhëtitë;
Të ftoht’u bëmë dhe të matur
Dhe s’presim të na thot’ njeri,
Se e përjetshmja dashuri
Tri javë e shumta mund të zgjatet.
Si miq ne ishim pak më parë,
Por ja: merzitja burr’i ashpër….
Un’u tregova si e marrë
Dhe ju si vajzë e pafajshme;
Betimin bëmë…por….medet!
Pastaj betimin e harruam:
Natashën dashurova vet,
Ju me Kleonin u afruat.
Kështu u ndamë; gjer më sot
Jetojmë ne të qet’ të lirë,
Dhe mund , pa shqetësim të kotë,
Ende të ishim miq të mirë.
Por jo! qysh herët në mëngjes
Një flak’ tragjike prap u ndes;
Sërish ju ngjallët lashtësinë-
Ju predikoni përsëri
Një kalorsiake dashuri-
Trishtimin, taktin, xhelozinë,
Për besë, s’mundem-jo, vërtetë.
Un’ s’jam fëmijë ndonse poet.
Kur jemi ne në perëndim,
Të dashurisë’ tua lemë rradhën-
Ju vajzës suaj më të madhe,
Un’ më të voglit vllait tim:
Eshtë rradhë e tyre për të lozur
Dhe lotet lumë t’i lëshojnë
Nga dashuria të marrosur,
Dhe ne t’i marrim nëpër gojë.
 

Marla

I never lose. I either win or learn.
O mëmë, mëm’ e ëmbël, prej kohës q’u tret

Me pëshpëritje fletësh ndaj teje më thërret;
E përmi gur’ e zi të varrit tek pushon
Po shkundenë sallkëmet prej erës që gjëmon,
E-i bje dega degës, e më sjell zërin t’ënd…
Gjithmonë do të bjenë e ti do flesh në vënd.

Kur do pushoj, o vashë, mi krye mos më qaj;
Nga bliri yn’ i shenjtë një degë ti e ndaj,
Mi kryen t’ime degën ti mbille me kujdes,
Dhe për mi ‘të të shtyrdhësh nga syt’ e tu një ves;
Do ndje un’ pasandaj mi varr hije të lehtë…
Përjet’ do rritet hija dhe un’ do fle përjetë.
 
Top