• Në 21 shkurt, 3 javë më parë, Italia kishte në total vetëm 16 raste me koronavirus,aq sa ka pak a shumë Shqipëria sot. Papërgjegjshmëria bëri që Italia të ketë afro 15 mijë të prekur, 1000 të vdekur e 2000 të tjerë në gjendje kritike dhe të shpërndajë virusin në gjithë Europën. Urojmë që të gjithë të bëhemi aq të përgjegjshëm sa mos të bëhemi pas 3 javësh, ajo që është Italia sot.

Ese

Soulmind

Soli/Soulmendja/Soul
Titulli: Pe: Ese

Dite me shi


Mengjes.Bie zilja e celularit per tu ngritur per ne shkolle e une nderkohe tentoj me nje dore ta mbyll dhe me njeren dore mbuloj koken me jastek.Eshte qershor 3.I detyruar ngrihem por me iden se do jete nje dite ndryshe.Kete gje I injektoj trurit qe edhe po s’ishte e tille te behet.Pertej xhamit te dritares shoh ca rreze dielli tek pervishen nen perde pasi pallati perballe s’me le te me zgjoj dielli mengjesit,por nje zile e shemtuar celulari.
Filloj te vishem.Hap deren,nje ere e lehte me fshikullon lehte bluzen,dal ne rruge per te pritur shokun tim per te ikur ne shkolle por nje makine kalon ne nje pellgace te mbushur nga vaditsja e ujit te qytetit dhe me ben bluzen e bardhe pis.Ne shtepi nuk kthehem se do behem vone,shoku s’po vjen kshu qe marr rrugen vetem,cdo hap qe bej dielli sikur sa vjen e me shume po me largohet.Ndoshta po kalon ndonje re siper dhe hedh veshtrimin per larte,shikoj qe qielli eshte kristal.Nderkohe ne anen tjeter te rruges dielli vezullon.Hedh kembet se jam vone per oren e pare.Mberrij ne shkolle.Nuk ka njeri ne oborr ,ndoshta jam shume vone,ngjis shkallet me vrap.Me duket se sot kisha provim!Afrohem te dera,trokas po presorja spergjigjet qe te futem Brenda,I flas perseri por perseri marr te njejten pergjigje ‘heshtjen’ .Futem ne klase edhe pa leje,asnje s’hedh syte,asnje s’po shikon,te gjithe jane te perqendruar ne nje vend,perpara po asnje s’me ve re, as ajo goca me bishtaleca qe deri dje hidhte nje sy shkarazi,as me shikon njeri qe e kam bluzen e bardhe sterr .
Ulem ne nje banke ne fund,po as nje nga ata qe u flas perdit s’me foli ,mendohem,spo gjej nje zgjidhje,po bluaj me mendje.Hedh veshtrimin nga dritarja ,dielli po vazhdon te shnderrije,duket qe dita sapo ka filluar,dal nga klasa,I flas nje mikes time,por ajo as me shikon fare.Kujtohem qe kam bluzen pis dhe mendohem se mos nuk me flasin se u vin turp.Booh kush po i merr vesh njerzit sot.Ores tjeter s’me vehet ne mesim,dua te pi nje kafe edhe pse jam vetem,te pakten te me dali gjumi.Sa dal tek dera e shkolles,dielli kishte avulluar,ca pika te kristalta po binin nga lart,filloi shiu.Shpejtoj hapin dhe vete tek lokali im qe pi kafe.Duke pritur kamarierin ndez nje duhan,e thith e kollitem,sa here e thith aq here me shume po kollitem,e fik dhe pres kamarierin.Ai nuk vjen I flas,po r s’me degjon.Po ca kane keta te gjithe sot valle?Mos e kane lene me fjale per mos te me folur mua?Ne krahun tim tek tavolina perbri ulet nje cift.Ne muhabet e siper degjoj qe permendet emri im edhe afroj njerin vesh.Nderkohe qe nga zeri duket e njohur ,kthej koken dhe eshte e dashura ime.Eshte me nje cun.Dhe kthej koken per mos te me pare .Degjoj fjale jo fort te mira per mua dhe mendoj se mos po me ben ndonje shaka mqs me pa por jo s’me ka pare,ngrihem ne kembe per te me pare po ende s’po me veren,I dal perpara por tymi I duhanit te djalit te ulur perballe me fshin sikur me gome njeren pjese te dores dhe trembem,I flas vajzes por me kot s’me degjon,valle mos jam ne enderr apo thjesht jam ne realitet.Vendos te iki edhe pse me zemer te thyer se vajza…dal I tmerruar jashte bar-it dhe shoh doren qe mu fshi nga tymi,shiu perkeqesohet por vetem une po lagem?Si mund te ndodh kjo gje?Futem ne nje strehe,por si per cudi shiu me lag ende.Nuk e di ca po ndodh me mua,mezi po marr fryme,zemra sa s’po me can kraharorin,duart po me dridhen.Hedh veshtrimin rreth e rrotull,shoh vetem njerez qe I njoh po asnje s’po indinjohet te me denjoje qoft edhe nje veshtrim.
Iki qe andej I frikesuar,njeri s’me njeh ,asnje s’me sheh ,ndoshta kam…?Por si ka mundesi qe po eci ende?Shoh qe atletet po me behen ngjyre gri por jo nga shiu por po I del ngjyra.Dua te iki ne shtepi por jam shume larg,dua te ndez nje duhan,por cakmaku s’ndez,e provoj prape,por jo eshte e kot,mendoj te pyes dike per ndonje shkrepese por eshte e kot,asnje sme degjon.Edhe xhinset po me erren e po I del ngjyra,kerkoj ndihme,po ulerras,askush s’degjon,lotet po me rrjedhin por nuk duken nga shiu I bujshem qe po bie.Nxjerr celularin te marr te vetmin person qe s’do me harronte kurre,time mem.E marr po s’ka vale,e vrapoj deri sa po me merret fryma,gjunjte po me keputen nderkohe c’ngjyrimi I rrobave po vazhdon,tashme kembet spo I ndjej me,ul veshtrimin kembet po beheshin tym dhe po vinte drejt kraharorit.per fat te mire shoh time mem dhe endem drejt saj ti flas.Sa arrij,me degjon zerin por sa kthehet iu duk sikur dikush po I fliste,por spo me shikonte,ia beri nja 2 here me duar se nje tym I doli perpara dhe bota ime po rrotullohej,isha bere tym qe se shpejti do e merrte era dhe askush sdo me shihte me.Ashtu ndodhi,nuk kisha nje zemer,nuk kisha nje trup,thjesht me kishte ngelur shpirti por qe askush s’me shihte.Dhe fluturoj larg , por sdo ta harroj kurre kete dite me shi,shpresoj qe neser kur te zbardh mengjesi , nese do te zbardh perseri per mua mos te jete prape data 3 mbi te gjitha mos te bjere shi…

Ti je ky??
I am mpressed ^_^..
p.s.Ore ti je talent :mad:.. Duhet patjeter te nderrosh rruge.. :)
 

Soulmind

Soli/Soulmendja/Soul
Titulli: Ese

I VARFUN ME ZEMER T'PASUN POEM
Nen zhelet e shkyeme e te arrnueme
i duket fort mir fukaras lekura e n'xime,
Nen zhele t'ndyta lekura e dangueme
mbeshtjell nje zemer t'madhe pa lustrime,
Fjal't e nji t'varfuni s'jan t'bukura
se goja e terun e thame n'xjerr vetem ankesa.
T'pa numurta jan' dhimbat mbi trupa
t'lakuriqun e t'pist qe duken si qelb'sa
Tkurrun nga pesha rand' e halleve
eshnat e njoma trive kan fillue me u n'xi,
nga barra telasheve e problemeve
eshtnat deformohen, po zemra rrin flori.
E paster si loti qe rrjell nga syni
asht' zemra e nji gjoksi te djersitun
te lodhun e te tham' nga tymi,
pran nje zjarri as t'ndezun as t'fikun,
T'dhem zemra kur shef' njerz qe duken si hije
tu u zvarrit neper rrug t'zdathun
neper shi naten - diten duert duke i shtrie
tu lyp lemosh me i ushqye fmis barkun.
Miradina kerkon nje i varfun qe sillet rrugve
i pa ngim kurr nga buka, jo! s'kerkon miradina,
nen rrasat e gureve si puna milingove
kerkon ushqim, pak drit se e qerroj' errsina.
Me vite, i shtypun nga pesha e fatit
i bamun zi pleh, trupi i asht' dreckitun
nga acari dimnit nga semundjet, tngratit-
kurr zemer bardha nuk ju ndi e knaqun.
N'ket jete ma shum tu hek se tu gzue
po kalojn ditet e vitet nji nga nji
e ftyra kadal me u rrudh ka fillue
nga koha, e vuetjet qe sjell e poshtra varfni .
Trupi mund te çahet mund te rrudhet,
trupi mund te vjetrohet te bahet rrasht',
trupi mund te deformohet e t'kurret,
trupi, po zemra jo, zemra rrin njashtu si asht'.
Mrenda ngjoks thell, n'elkur e mbeshtjellun
qendron pasunia e pa çmueshme e fukaras,
Zemra e bardh' si bor e pa shkelun
n'jeten e perjetsis do t'ket shperblim pa mas.
Athu? Mshir do ket' n'boten e pavdekshme!
dikush qe nuk pati kurr me ça me u gzue
gjat' tan jetes se vet' n'ket bot' t'rrejshme,
jo s'do t'ket' mshir! do ket veç te drejte,
Mbi tan, do te ket drejtesi pa korruptim
ngjygjin e pa shmangshem para Zotit,
edhe ajri dikuj' do t'i digjet n'gjoksin
e'lmuem qe pshtjell nje zemer ma t'zez se pupla korbit,
e zez, e ftoft', e ngurt' sikur gur'
pa ndjenja dhimbet e as dashuniet
asht' zemra e dikujt qe ndihet i lumtun
duke u pasunue nkurriz t'ati qe s'ka as çati shpie't
mbi krye, kamen asht' kollaj' me ja vue
fukaras qe s'ka as ushqim n'mrame
fmis barkun me ja ngi para se me vu me fjete
n'shtrat t'thyem e n'batanije t'shkueme
t'mlume me pluhun nen tavan t'tymuem
t'stolisun n'rrjeta marimangash, t'vjetruem
e t'plasaritun, saqi n'mjet plasave dallon qiellin
e pa fund, e n'pafundsi t'qiellit mendja merr arratin
e braktis trupin e len n'hije t'vdekjes
nen kam t'pa shpirteve, kerkon ndjenjen e buzqeshjes.
Posht pallateve t'nalta e t'komodisuna
rreshtohen fmi barkjasht' e ndyça
t'zhigatun n'balt e n'qurra, e tu dridh prej unit
i lypin lemosh zotnis qe ''qelbet'' nga era parfumit
e shendrit i stolisun nga xherdane t'arta
perjashta shkelqen permrena asht' si puna llomit.
Zemra e zez qe s'ngihet keq tu ba
thuhet nKuran se ura Siratit teh thike ka me ju ba
ati qe ma shum se e mira e keqja i peshon
ai shpetim s'ka, n'fund t'ferrit perfundon.
Hoxha e Prifti thojn, ndihmoje fukaran
mos e poshtro, mos e fyej vetem se s'ka,
mos e menjano, mos e tall kur diçka a tu than,
mos ju livdo, mos ja ban zemren me kja.
Fukaras mos ju kapardis, lene n'hall t'vet
nese s'mundesh me ndihmu, mos e mbyt-
n'ofendime e n'perbuzje, lene n'ata trishtimet-
e ti, n'ballanxhen e mjerimit qe i arrin der te kryt..
Neveria ndaj jetes e vetes i shtohet
edhe fmis, ati fmis qe u perkund ndjep t'skamit
qe para kohet mjerimi e bani t'burrnohet,
per te jeta s'ka shije se kurr s'ju nda t'qamit.
Nga perbuzja, injorimi, shperfillja, dhimba-
rritet n'zemer t'therun: nga jeta e grisun
prej nandhetenant' hallesh qe sjell varfnia,
friga lind n'ndjenja per nji neser ma t'vujtun,
n'mjerim trishtimi me zemren e paster
t'fmis lun, ashtu si i pasuni qe i duket vedi Zot
dhe fillon tallet me at' qe asht' i varfer
e s'ka kurgja per veç shpirtit n'ket bot
Kalimtare, ashtu sikur gzimi i t'dehunit,
Gzim hallexhish qe gjejn ngushllim n'got t'alkolit
per t'harru varfnin, gota hallet t'i mbyt
kur t'shtrin n'tok e s'din sa ke derdh n'fyt...
Fukaraja trashigimi mund ti lajn fmis
nji kasolle t'vjeter qe gadi a tu ra mrend
prej lagshtin t'shirave, prej vjetersis
qe koha sjell n'supe per çdo gja e gjithkend,
Dhe kujtim mund' t'i lajn naj fjal t'urt;
(si) Jeto me nder evladi em, mos i shtri duert-
kurr me vjell, se gjaja e huj' nuk te m'ban
sado qe per momentin t'duket se t'gzon.
Hajnija o vlla sado heret ose von
nji dit ta xen frymen, e ndoshta njat' dit
kur ti mendon se krejt boten e sundon
at' dit kur ndihesh i lumtun, harami t'padit:
dhe krejt pasunia n'rrjell t'lumit t'shkon.
Pasunia asht' si bukuria vashes kur asht' e njom
e re, me trup t'plot, t'mushun me arom,
dhe sa asht' e re e bukur gjithkush e don,
por kur t'plaket kerkush ma se shiqon,
pra edhe ty o zotni pasanik, tan t'dojn-
sa t'kesh, e kur t'marojn paret tan t'harrojn
edhe shoku jot' i ngusht qe t'shitet i mir
nuk ka me t'ndihmue n'diten ma t'vshtir.
Pasunia o vlla asht' djepi i interresit
djep qe perkund miljona njerz t'rrejtun n'pasuni
dhe n'mendimin qe ja rrit vlerat vedit
duke pas dy a tri pare ma shum se ai.
Varfnia asht' djepi vujtjes e'i mjerimit
djep qe perkund leht shum njerz t'varfun,
barkjasht' po syt i shkelqejn prej nderit
dhe me nder jeton - vdes; I VARFUN ME ZEMER T'PASUN.

/meduke se e ka shkruar Elhaid CUfi





 
Urime per 1937 (MIGJENI)
Shok i dashtun, une pergjithesisht nuk shkruej urime, as per Krishtlindje as per Bajram, as per ditelindje as per ndoj feste tjeter. Nuk shkruej, pse urimet qe n'ato dite tan bota ban, nuk dij a plotesohen nje per qind se pothuej te gjitha dalin nga hipokrizia. Bota kete e din, por njesoj vazhdon te shkrueje urime. As per Motmotin e Ri deri tash nuk i urova askujt asgja. Por kesaj here due te hyj ne rradhen e njerezve korrekte dhe t'u uroj shokve te mi Motmotin e Ri 1937.
Se pari, t'uroj, shok i dashtun gjumin e ambel, qe te mos ndegjosh si gjemojne njerezit nen barren e kryqave te vet tue mundunve, as britmen e ngadhnjysve ne kete jete. Te mos ndegjosh bumbullimen e Spanjes. Gjumin e ambel! Te mos ndegjosh si afer teje gerset dhemballa per dhemballe, nga te ftohtit. Pse atehere duhet te pyesesh: moj dhemballe, pse ndeshe per dhemballe dhe gerset aq? E gjuha ne vend te dhemballes pergjegjet: pse asht ftohte, zotni, e kur asht ftohte, zotni, u hyn dreqi trupit, muskulave, nervave, zotni, dhe qashtu gerset dhemballa per dhemballe, zotni. Asht teper banale te themi se mungon veshja dhe mbathja dhe zjarrmi, prandej: gjumin e ambel, shok i dashtun.
Se dyti mbas gjumit t'ambel, t'uroj - ç'asht dhe e natyrshme - te jesh i gezuem, gjithmone i gezuem. Nga gezimi i madh, ne sentimentalizem, te puthish drrasat e dhomes e shtyllat, si bani Greta Garbo ne filmin "Mbretnesha Kristina", kur shijoi dashunin shtazore (desha te them hyjnore, por njesoj asht). Aq i gezuem, saqe bota te ta kene zili dhe te thone: oh, sa i lumtun asht! Te jesh i gezuem edhe pse n'ane tjeter zemra te pelset, si paljaços. Te jesh i gezuem, se gezimi yt u jep shpresa edhe tjerve. Ne rase se tryeza e shkrimit te çalon, ti qeshu. Ne rase se e vetmja karrige qe ke ne shtepi asht e shpueme dhe s'ke se ku te rrish, ti qeshu. Ne rast se s'ke zjarrm e ke te ftohte, po, ti qeshu. Ne rase se ndonj dite, ashtu kot, te mungon dhe buka, ti merre per loje, per shaka, dhe qeshu, qeshu. Del ne rruge bile, ne kryqzimin e udhve, dhe qeshu,qeshu,qeshu, e bota do ta kete zili dhe do te thote: ah, sa i lumtun asht! E kur te te vije ne shtepi ta shofi shkakun e gezimit tand, do t'i kujtohet botes vetvetja dhe do te filloje te qeshi kikikikakaka. Smundja e te qeshunit do te perhapet nder te gjithe dhe njerzit si majmunat do te hidhen perpjete nga gezimi... Dhe keshtu uroj qe vjetin 1937 ta kalojme ne gezim, edhe se te smunde patalogjisht
 

Jetmira

Antarë i Respektuar
U rrita ne nje qytet te vogel,te heshtur e te mbytur nga monotonia.
Ne nje qytet ku nuk kishte buzeqeshje femijesh,ku njerezit ishin te ftoht,ku dashuria kishte humbur.
Ne nje qytet ku dita dhe nata nuk kishin asnje ndryshim nga njera-tjetra.
U rrita ne nje qytet ku paraja,pushteti dhe miqt kishin me shum rendesi se sinqriteti dhe besnikeria.
Po eci neper qytet,esht shum qetesi.
Me duket sikur jam ne varreza,pasi qetesia e atill vetem aty esht.
Kthehuni o dashuri,o paqe o buzeqeshje kthehuni ne qytetin tim te mjer.
Te lutem kthehuni,ktu ka robot dhe jo njerez.
Bejeni nje perpjekje te vogel ta shpetoni kete qytet te vogel.
:( :( :(
 
Top