• Mirësevini tek Forumi Virtual

    Nëse ju shfaqet ky mesazh do të thotë se ju nuk jeni regjistruar akoma. Edhe pse nuk jeni regjistruar ju arrini të shihni pjesën me të madhe të seksioneve dhe diksutimeve të forumit, por akoma nuk gëzoni të drejten për të marrë pjesë në to dhe në avantazhet e të qënurit anëtar i këtij komuniteti.

    Regjistrimi është plotësisht falas në komunitetin tonë, pasi të regjistrohesh do të gëzosh shumë të drejta si të japesh mendimin tënd në një diskutim, të hapësh një diksutim tëndin, të komunikosh me anëtarët e tjerë të komunitetit në mënyrë private, të marësh pjesë dhe të votosh në konkursin e poezisë dhe të fotografisë dhe shumë opsione të tjera... duke përdorur mënyrën më të thjeshtë dhe të sigurtë për tu rregjistruar
    GOOGLE Microsoft Yahoo

    Për cdo problem mos hezitoni të na " KONTAKTONI ".

Besa dhe drejtësia, garancia e mbijetesës shqiptare

NeVertiti

Kohe & Stine
Staf në FV.AL
Besa dhe drejtësia, garancia e mbijetesës shqiptare

3-5.jpg

Nga Henry Noel Brailsford

I vetmi kanun drejtësie është kodi antik i familjeve shqiptare, i cili duhet të jetë thuajse i njëjti me atë që ishte kur akili printe mirmidonët e tij në trojë.

Ka mbetur i pandryshuar qysh nga ditët e para të migrimit arian.

Tezgat e vogla qëndrojnë të hapura rrugëve dhe burra të shkathët me qeleshe të bardha – shqiptari i vërtetë rrallëherë mban një feste myslimane – ulen këmbëkryq prapa pirgjeve të mëdha duhani kontrabandë. Ata e shesin atë haptazi, pa e fshehur.

Dikur kishte degë turke të monopolit të duhanit në Shqipëri, por u pa se ishte shumë e lehtë për të vrarë menaxherët e tyre dhe shumë e vështirë për të kontrolluar tregtinë e duhanit “të lirë”, sa që ato degë pushuan së ekzistuari shumë kohë më parë.

Ato pirgje aromatike prej duhani vendas janë treguesi i anarkisë shqiptare, simboli i dështimit të turqve për të bërë, – qoftë edhe sa për sy e faqe – një përshtypje të zbehtë mbi këtë racë malësorësh.

Rreth tre-katër vjet më parë, si pasojë e një tentative për vrasje ndaj konsullit austriak në Prizren, që për fat të mirë rezultoi e pasuksesshme, filloi vendosja e disa urdhrave qeveritarë në atë qytet. Gjaku i konsujve është gjithmonë fara e qytetërimit në Turqi.

Në Pejë dhe në Gjakovë vazhdon të mos ekzistojë as ligj e as gjykatë. Kodi civil, pak a shumë ai i modelit napoleonik, të cilin Turqia e zotëron, nuk është në fuqi në këto qytete. Kjo drejtësi, ashtu siç administrohet, edhe trajtohet nga funksionarë fetarë, Kodi i të cilëve është Kurani.

Për sa i takon anës civile të politikës, jemi ende në kulm të Islamit. Kadiu e administron ligjin ashtu siç ky u përcaktua nga Profeti dhe gjykata e tij zbaton të njëjtat parime dhe të njëjtat ceremoni që mbizotëronin kur Barmakidët ishin kalifë në Bagdad.

ثshtë ende bota e “Njëmijë e një netëve” dhe këtu në Europë, larg veç një ditë me tren nga Vjena, ne jemi në Lindje dhe në Mesjetë.

Diku tjetër në Shqipëri – në Shkodër, për shembull – edhe ligji i Kuranit është i panjohur. I vetmi kanun drejtësie është kodi antik i familjeve shqiptare, i cili duhet të jetë thuajse i njëjti me atë që ishte kur Akili printe Mirmidonët e tij në Trojë.

Ai trajton kryesisht vrasjen dhe ndëshkimin e saj, shpjegon në çfarë rrethanash shtëpia e një burri duhet të rrënohet, kur biri duhet të vdesë për mëkatet e atit dhe në çfarë kushtesh një burrë duhet të marrë malet e t’i përkushtohet kërkimit të hakmarrjes në një jetë të jashtëligjshme.

Turqit, hoqën dorë të dëshpëruar nga zëvendësimi i këtij kodi me ndonjë të tyrin dhe në të fakt shtypën një përkthim të një versioni të papërpunuar të tij, në kalendarin zyrtar të Vilajetit të Shkodrës, duke e adoptuar atë si ligjin e asaj toke.

Historiani në kërkim të ironive dhe anomalive nuk të mund të gjejë asnjë dallim më të çuditshëm se sa ai mes turqve dhe shqiptarëve – të parët, një racë aziatike gjaku mongol dhe me dhuntitë më të varfra intelektuale, pajisur sot, në sajë të ndikimit arab, me kode ligjore të së drejtës njerëzore, të hollësishme; të dytët, një popull evropian i grupit arian, që pjesërisht lëvdohet me njëfarë krishterimi sa për emër, të talentuar, të shpejtë e inteligjentë dhe në kontakt përmes epokave me qytetërimin grek dhe latin, akoma të kënaqur sot e kësaj dite në shekullin e njëzetë me një sërë institucionesh të cilat kanë mbetur të pandryshuara qysh nga ditët e para të migrimit arian.

Botues: London Methuen, 1906
 
Top