3 llojet e miqësisë, sipas Aristotelit

NeVertiti

~Kohe & Stine~
“Fatkeqësitë tregojnë kush janë miq të vërtetë”/ 3 llojet e miqësisë, sipas Aristotelit

Aristoteli, në veprat e tij, gjithmonë i atribuon një vlerë të veçantë miqësisë.

Ai e konsideroi atë një burim të çmuar dhe një nxitje për një jetë të lumtur.

Ai gjithashtu specifikoi se gjatë jetës sonë mund të gjejmë tre lloje miqësie, tri lloje lidhjesh prej të cilave vetëm një mund të arrijë një formë superiore, një lidhje e jashtëzakonshme larg interesit dhe rastësisë së thjeshtë.

Siç dihet, Aristoteli ishte një polimer.

Dituria e tij, ose më mirë kureshtja e tij e gjerë, e lejoi atë të fitonte mjaft respekt në fusha të ndryshme si logjika, shkenca, filozofia …

“Pa miq, askush nuk do të zgjidhte të jetonte edhe nëse ai zotëronte të gjithçka”, thoshte Aristoteli.

Ne vijim do t’ju njohim me disa thënie të bukura të Aristotelit për miqësinë, si dhe 3 llojet e miqësisë që e karakterizojnë njeriun; janë vërtet shumë interesante.

7 THENIET

1. Fatkeqësitë tregojnë kush janë shokë të vërtetë.

2. Miku i të gjithëve nuk është miku i askujt.

3. Miqësia është një shpirt i vetëm që banon në dy trupa.

4. Sikurse ne i duam sa të vërtetën aq edhe miqtë tanë, nderi na thotë që të parën ta respektojmë të vërtetën.

5. Ai që ka shumë miq, nuk ka asnjë.

6. Pa miq, askush nuk do të zgjidhte të jetonte edhe nëse ai zotëronte të gjithçka

7. Miqtë e vërtetë qajnë kur ti ikën, miqtë falso ikin kur ti qan.

TRE LLOJET E MIQثSISث Qث KARAKTERIZOJNث QENIEN NJERثZORE
Shpesh shohim filozofë klasikë si puse të respektueshme por të largëta të mençurisë.

Këto janë thashethemet e djeshme që citohet herë pas here për qëllime informative, por në të njëjtën kohë mendojmë se shumica e këtyre trashëgimive mijëvjeçare kanë pak lidhje me nevojat dhe karakteristikat aktuale.

Asgjë nuk mund të jetë më larg nga realiteti.

Jo vetëm këtë.

Në mes të ankthit tonë ekzistencial, është me të vërtetë mirë që të ribashkohemi me ta për të zbuluar tekste autentike të rritjes personale.

Etika Nicomachean është një ndër këto, është një vepër zbuluese se si të arrihet lumturia dhe vendin që zënë marrëdhëniet tona sociale në jetën e përditshme.

Për Aristotelin, miqësia është një shkëmbim në të cilin mësojmë të marrim dhe ofrojmë, por shumë larg nga të qenit i konceptuar si një sistem pagese, duhet të kujtojmë se “nuk është fisnike të kesh dëshirë për të marrë favore, sepse vetëm nevojtarët janë për të ardhur keq dhe miqësia mbi të gjitha është liri. Gjendja më e virtytshme e të qenit”.

Nga ana tjetër, Aristoteli në punën e tij shpjegon se ekzistojnë tre lloje miqësie, të cilat të gjithë ne i rastisim në më shumë se një rast.

1. MIQثSIA E INTERESIT
Që njerëzit kanë shfrytëzuar njëri-tjetrin për interesa personale kjo dihet mjaft mirë nga të gjithë.

Disa e bëjnë atë më shpesh, të tjerët nuk e përfytyrojnë atë dhe janë shumë pak ata që përfshijnë miqësinë në këtë mënyrë: “Unë mbaj një marrëdhënie miqësie të rreme me ty, duke shpresuar që të fitoj një përfitim”.

Edhe nëse kemi një ose më shumë miq, të gjithë shpresojmë që të fitojmë diçka në këmbim: mbështetje, besim, ndërtim të kohës së mirë, ndarje të kohës së lirë etj.

Por ka nga ata që përdorin lajkat dhe manipulimin për të marrë përmasa të larta: pozitën shoqërore, njohjen

2. MIQثSIA Qث KثRKON VETثM KثNAQثSI
Kjo është një nga tri llojet e miqësisë që është e njohur për të gjithë.

Kjo është një lloj ndërveprimi që zakonisht ndodh gjatë adoleshencës dhe rinisë së hershme.

Më vonë, kur bëhemi më selektiv, të kujdesshëm dhe aplikojmë filtra të përshtatshëm, është normale ta shohim këtë miqësi si një shpatë me dy tehe.

Por cili është dallimi mes miqësisë së interesit dhe atij që kërkon kënaqësi?

Në rastin e parë personi përpiqet të përfitojë një përfitim, qoftë favorizime, akses tek njerëzit e tjerë, njohje, etj.

Në rastin e dytë, ajo që ne synojmë është thjesht “momente të këndshme”.

Janë njerëz të orientuar në atë botën boshe dhe të parëndësishme, në të cilin përpiqen të jenë me të tjerët për të ndarë momente relaksimi, pjesëmarrje të gëzueshme dhe mirëqenie të këndshme.

Dhe sa më shpejt që personi tjetër ka nevojë për mbështetje të sinqertë, kur ndodh një problem ose kur gjërat bëhen të ndërlikuara, shoku i rremë zhduket, si sheqeri në kafe.

Miqësia për Aristotelin konsiston në mungesën dhe sigurimin e të mirës së miqve, duke inkurajuar në të njëjtën kohë kënaqësinë tonë individuale për t’u kujdesur për atë lidhje të veçantë.

3. MIQثSIA E PثRSOSUR

Midis tri llojeve të miqësisë të përcaktuar nga Aristoteli ka edhe një ideale, më solide, më e jashtëzakonshme dhe megjithatë e mundur.

Një në të cilën përveç shërbimeve apo kënaqësisë ka një vlerësim të sinqertë për tjetrin ashtu siç është.

Ka një lloj altruizmi në këtë lidhje në të cilën ne nuk përpiqemi të përfitojmë, ku thjesht duam të ndajmë momente të mira, jetën e përditshme dhe po ashtu të jetë ajo një pikë referimi e përhershme për t’u kthyer në mbështetje.

ثshtë miqësi e bazuar në mirësi, atë që Aristoteli përshkruan pothuajse si një marrëdhënie e çiftit.

Sepse pasi të gjithë miqtë e përsosur, miqtë e zemrës, janë shumë të paktë, janë ato referime me të cilat do të ndërtonin një ndjenjë intime shumë të thellë, në të cilën shpresojmë të mos na tradhtojnë, ku thesaret përvojat, kujtimet dhe premtimet koha apo distanca nuk do të jetë në gjendje ta shkatërrojë.

Përfundimisht, shumica prej nesh kanë të gjitha llojet e miqësisë të përshkruara nga Aristoteli: njerëz që duan diçka prej nesh, miq që na kërkojnë të ndajnë momente të gëzueshme dhe njerëz të jashtëzakonshëm që qëndrojnë edhe gjatë stuhive.

Miqtë që ne nuk do të ndryshonim për asgjë në botë dhe që e bëjnë këtë jetë një udhëtim më relaksues dhe më interesant.
 
Top