Per mua lutja eshte arma me e forte e besimit tim. Eshte nje nder veprat me te cmuara dhe me me vlere tek Zoti. Lutja eshte adhurim.
Problemet e jetes praktike shpeshhere na diktojne nevojen qe te kerkojme dic nga njerezit, qofte ndihme materiale, hua apo edhe perkrahje shpirterore. Ne te shumten e ketyre rasteve gjejme njerezit nga te cilet kerkojme dic, te jene te merrolur apo te ankohen se "as per vete nuk kane" apo t'a kushtezojne ndihmen me dic qe nuk ke mundesi ta besh. E kemi raste edhe te ndihmon materialisht, edhe te kerkon kamate etj.
Vertet kjo eshte nje skec i hidhur i nje realiteti te skenave te perditshme te jetes sone. Por, a thua...a ndodhe keshtu edhe me Zotin? A hidherohet Zoti nese njeriu kerkon dic prej Tij? A ia kushtezon ndihmen me dic qe ia zbeh imazhin e fese dhe karakterit te tij njerezor? Pergjegja padyshim eshte" Assesi ", madje Zoti ka deshire qe njeriu te kerkoje prej Tij dhe ta lus Ate. Ne jemi krijesa te dobeta, ne gabojme, ne jemi nevojtare. Ndersa Zoti eshte i panevojshem dhe i pagabueshem.
Une si besimtar, kur e lus Zotin, ndiej se Ai eshte afer. Ndegjon lutjet dhe renkimet e mia.
Ndodhe ndonjehere nuk pranohet ndonje nga lutjet e mia, edhe nese jam lutur bukur gjate per ndonje ceshtje. Por, kjo nuk dmth qe Zoti nuk me don mua apo me ka harruar.
Ka shume shkaqe te mospranimit te lutjes. Si psh: Lenia e lutjes....! Kur njeriu mendon qe eshte lutur shume dhe per nje moment nuk lutet me, bie ne pesimizem, e kap nje deshperim. Pastaj, shkak tjeter i mospranimit te lutjeve eshte edhe mekati.Lutja duke bere njeriu mekate nuk ka vlere.
Tani, lutja vetem kur njeriu gjendet ne veshtiresi. Edhe ky eshte nje nder shkaqet e mospranimit te lutjes etj etj..
Pra, kerkimi falje nga Zoti ka vlere te madhe per mua. Eshte nje mjet qe dallon modestin nga mendjemadhi, besimtarin nga hipokriti
