Ngecur midis dy boteve, une gjithmone i krahasoj.
Nese nje student deshiron qe te pranohet ne Ivy Leagues (universitet me te mira ne Amerike- Harvard, Princeton, Brown, Columbia, Cornell, Dartmouth, Yale, University of Pennsylvania) ose ne public Ivy Leagues si psh University of Michigan (ku ka shkuar dhe Michael Phelps) atehere, notat e shkelqyera nuk jane kurre te mjaftueshme. Nuk do ta pranojne nje student qe i ka notat absolute, por qe nuk di te nderveproje ne grupe ne shoqeri. Ne fakt, ata me mire zgjedhin dike qe eshte angazhuar ne dy-tre aktivitete jashteshkollore (qofshin arti, biznesi, sporti apo akademike) dhe me pak nota me te uleta se sa nje qe ka vetem notat, sepse studenti ideal duhet te jete i gjithanshem.
Profesori im gjithmone thonte "preferoj me shume nxenesin qe punon me shume, por e ka me te veshtire te kuptoje se sa nxenesin inteligjent nga natyra qe eshte dembel dhe e ka noten e mire vetem ne saje te adn-se" (ketu po flitet per nje nivel shume te avancuar). Prandaj, gjithmone jam perpjekur te nisem nga ideja qe eshte me mire te ballafaqohem me problemet/sfidat se sa t'i bej bisht...dhe sot nuk kam me frike nese rri gjithe naten zgjuar per te mbaruar dicka.
Nga njera ane mendoj qe rendesia qe i vihet kesaj motoje ne Amerike eshte gati ekstreme, sepse ka patur raste kur njeriu duhej ne sallen e operacionit ne diten kur do te benin nje provim te rendesishem, dhe pedagogu u ka thene ose merre me pare provimin, ose do te ngelesh sepse nuk mund ta marresh pas asaj dite. Por fundja, kjo eshte ajo qe ndodh kur nje shoqeri behet shume konkurruese.
__________________
I like people who shake other people up and make them feel uncomfortable. - Jim Morrison
|