" Te tre mjeket kishin qendrue ne kambe si te mpime dhe po me shiqojshin me dhimje te thelle. Ndoshta per te paren here ne jeten e tyne dhe gjate karijeres kishin hase ne nji te semune qe po u flitte kesodore. Dukeshin te habitun aq ma shum ngamosperfilllja, me te cilen u flitsha per vdekjen. Natyrisht atyne nuk mund t'u shkonte mendja se une kisha nji zemer qe dashunonte nji yll dhe qe mbas shkeputjes prej tij nuk deshirojsha me jetue. Ata sigurisht kujtojshin se gjuha eme e thekshme ishte rrjedhe e natyrshme e atij deshperimi qe shkaktonte afrimi i vdekjes dhe jo nji shprehje apo shfrymje e asaje zemre qe i u mohue gezimi i te drejtave te saja."
" Dashunia, ndoshta, nuk ka fuqi me e kembye helmin e vdekjes ne nektar, por sigurisht e pakson fuqin dermuese t'atij farmaku tue e ule graden e hidhesines. une besoj se po t'a shifsha edhe nji here Shpendin t'em, pa u drashte dhe me krahe hapet do t'a pritsha mordjen. Por ku asht se?!... Ah une e shkreta!"
__________________
Qeshu, rini! Qeshu! Bota asht e jote.
- Migjeni
Edhč hāna do t' a dijė,
Edhč dielli do t' két pį,
Se pėr qark ksaj rrokullije,
Si Shqypnija 'i vend nuk kį !
- At. Gjergj Fishta
|